انقلاب صنعتي‎ جهان‎ غرب و پيامدهاي آن انقلاب اسلامي ايران و چشم‎انداز اقتصادي آن سرزمین پارسی

 از آغاز تاریخ چند هزار ساله خود به جهت برخورداری از ساختار روستایی و شهری، همواره به تولید مايحتاج خود از دل آب و خاک سرزمین خود پرداخته است؛ ویژگی که بسیاری از مناطق جهان به‎دلیل برخورداری از ساختار بدوی و قبیله‎ای فاقد آن بودند. این ویژگی هرچند به‎دلیل هجوم اقوام ترک و تاتار در دوره‎‎های گوناگون با دگرگونی‎‎هایی مواجه شد اما شاکله اصلی خود را حفظ کرد و اقوام مهاجر و میهمان را جذب خود کرد. این ساختار سنتی از یک سو موجب شکل‎گیری تعصب سرزمینی ‎شد و از سوی دیگر ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور را در وضعیت متناسب و مناسبی قرار می‎داد.

با آغاز انقلاب صنعتی در جهان غرب و شکل‎گیری هجم انبوهی از تولیدات صنعتی که نیازمند بازار‎های مصرف جهانی و مواد اولیه فراوان بود، جهان غیرغربی و از جمله ایران با وضعیت بی‎سابقه‎ای مواجه شد که پیش از آن سابقه نداشت. در این وضعیت تازه:

1. محصولات صنعتی تولید شده در غرب که از قیمت و کیفیت بسیار مناسب‎تری نسبت به کالا‎های تولید شده به شیوه دستی برخوردار بودند، به ناگاه مصرف‎کنندگان زیادی را متوجه خود کردند. این وضعیت باعث شد تا تولیدات ملی، بازار‎های داخلی و خارجی خود را از دست بدهند و در پی آن تولیدکنندگان به ورشکستگی اقتصادی دچار شوند. ورشکستی اقتصادی وضعیتی بود که پیش از آن در جامعه ایرانی و سایر کشور‎های غیرصنعتی مرتبط با جهان غرب وجود نداشت و امری تازه بود.

2. در پی ورشکستگی اقتصادی صنایع تولیدی، دومین حادثه بی‎سابقه در تاریخ ایران به‎وجود آمد و آن مسأله‎ای به نامه بیکاری بود. بیکاری همچون ورشکستگی، معضلی بود که برای جامعه ایرانی به تازگی رخ می‎داد و به همین دلیل در آغاز وضعیت بغرنجی را برای افراد بیکار شده و جویای کار به‎وجود آورد. نیمه دوم قرن سيزده قمری در عصر محمدشاه قاجار، به‎تدریج شاهد چنین مسائل و معضلاتي هستیم. در چنین زمانی است که افراد زیادی از افراد جویای کار برای نخستین‎بار در تاریخ ایران برای کسب کار دست به مهاجرت می‎زنند و به عثمانی و روسیه مهاجرت می‎کنند.

3. این وضعیت به نوبه خود باعث تغییر جامعه ایرانی از یک جامعه تولیدکننده به یک جامعه تاجرپیشه می‎شود و از این دوره به‎تدریج تجار ایرانی نقش پررنگ‎تری در جامعه ایرانی پيدا كردند. آن‎چه اما در وضعیت جدید قابل توجه بود تغییر در معادله تجارت نسبت به گذشته بود. در تجارت جدید، آن‎چه بیش‎تر فروخته می‎شد مواد خام و اولیه بود و آن‎چه خریده می‎شد، محصولات صنعتی تولید شده غربی.

تداوم این وضعیت باعث شد تا از دوره ناصرالدین شاه قاجار، شاهد فروش بسیاری از سرمایه‎‎های طبیعی ملی برای تأمین هزینه‎‎های ضروری و غیرضروری باشیم؛ وضعیتی که طبیعتا چندان نمی‎توانست تداوم یابد به‎گونه‎ای که در پایان عصر قاجار شاهد فقر ملی گسترده در ایران هستیم و مجلس ایران برای تأمین هزینه‎‎های کشور مجبور به استقراض از بانک‎‎های روسی و انگلیسی می‎شود.

هرچند کشف منابع عظیم نفتی در سال‎‎های پایانی حکومت قاجار توانست به داد این وضعیت برسد اما ایران را بیش از گذشته متوجه استعمارگران کرد تا با تشکیل حکومت دست نشانده پهلوی، مرحله فلاکت اقتصادی ایران وارد وضعیت پیچیده و گمراه کننده‎ای شود.

با پیروزی انقلاب اسلامی به موازات تغییر مسیر‎های کلی در حرکت جامعه ایرانی، تلاش‎ها برای ساخت یک اقتصاد صنعتی ملی آغاز شد. این تلاش هرچند در آغاز به‎دلیل مواجهه با یک دهه درگیری‎‎های داخلی و خارجی به تأخیر افتاد اما جامعه ایرانی را به درک بیش‎تر تهدیدات ناشی از وابستگی اقتصادی در دوره جنگ و تحریم رساند.

با وجود اينكه پنج برنامه اقتصادی اجرا شده در طی سال‎‎های گذشته به دلایل گوناگون مملو از خطا‎ها و اشتباهات بوده است اما به علت جهت‎گیری‎‎های کلی درست توانسته است از لابه‎لای تحریم‎ها، فشار‎ها و کارشکنی‎‎های گوناگون بعد از گذشت نزدیک دو قرن از فروپاشی اقتصاد و تولید ملی، بنایی محکم، استوار و امیدوارکننده برای اقتصاد و صنعت ملی ایرانی فراهم کند. به‎نظر می‎رسد سال آتی و شاید سال جاری اولین سال در طی دو قرن گذشته جامعه ایرانی باشد که صادرات محصولات ملی ایران فارغ از درآمد‎های نفتی با واردات کالا‎های خارجی برابری کند و این خبری بسیار مسرت‎بخش برای ایران و فردای آن است. درست از همین روست که رهبری انقلاب توجه جامعه ایرانی را در سالی که بی‎تردید تحریم‎‎های بین‎المللی با هدف ضربه‎زدن به ساختار اقتصادی صنعتی ایران به بالاترین حد خود خواهد رسید، متوجه تولید ملی و حمایت از آن کرده است

نظري به انقلاب اسلامي ايران و تلاش ناكام دشمنان براي خاموش كردن آن 

انقلاب‎ها و اعتراض‎های ماه‎های گذشته در کشورهای مختلف، در تاریخ جهان بی‎سابقه است. از این روی باید به انتظار اتفاقی بزرگ در آینده نزدیک جهان نشست. برخلاف آن‎چه بسیاری می‎پندارند و بر زبان می‎رانند، انقلاب‎ها و اعتراضات موجود از ریشه‎ای مشترک برخوردار هستند و آن اعتراض و قیام علیه بی‎عدالتی و ظلم در جهان است.

عصر استعمار

 ازآغاز دوران انقلاب صنعتی و مدرن شدن جهان غرب، انسان غربی به گشت‎وگذار در جهان و کشف و استخراج منابع طبیعی آن مشغول شد. با رشد و گسترش صنایع و افزایش نیاز به مواد خام و بازار مصرف به‎تدریج پدیده استعمار از دل تمدن غربی سر برآورد و انسان غربی به کمک قدرت تسلیحات نظامی و تکنولوژی مدرن بر گرده ملت‎های جهان سوار و به غارت منابع و ثروت‎های طبیعی آن‎ها مشغول شد. فزون‎خواهی انسان مدرن غربی کار را به‎جایی رساند که نزاع بر سر غارت و چپاول جهان، دو جنگ بزرگ جهانی به‎وجود آورد تا در طی آن میلیون‎ها انسان قربانی زیاده‎خواهی انسان مدرن شوند.

طغیان آسیایی

از پس دو جنگ جهانی و تضعیف قدرت استعماری، این ملت‎های آسیایی بودند که علیه سال‎ها استعمار دست به انقلاب و قیام زدند تا گرده خسته خویش را از زیر یوغ سرمایه‎داران صنعتی بیرون آورند. با این همه این‎بار با دستیابی سرمایه‎داران صنعتی به تکنولوِژی‎های ارتباطاتی و فراهم شدن زمینه استعمار فرهنگی، با عوض شدن ریل از استعمار اقتصادی به استعمار فرهنگی، روال گذشته تداوم یافت و غارت انسانیت بر چیزهای گذشته افزوده شد.

اتمسفر سرمایه‎داری

 موج بی‎سابقه تمدن صنعتی نظامی مدرن چنان بر گرده جهان سوار شد که برای نخستین بار از جهانگیر شدن یک تمدن سخن بر زبان رانده و داشته‎های انسان‎های دیگر بربریت و عقب‎ماندگی شمرده شد. در چنین دوره‎ای بود که نفس کشیدن خارج از اتمسفر جهان مدرن، به امری سخت و دشوار بدل و نظام سرمایه‎داری جهانی ذیل هرم سرمایه‎داری به تقسیم نقش و منافع مشغول شد.

انقلاب پارسی

انقلاب بزرگ ایران، بی‎تردید اولین سیلی محکم بر صورت چنین دوره‎ای بود. انقلاب ایران، با مظلومیت و تنهایی تمام در مقابل خباثت‎ها و دسیسه‎های بزرگ سرمایه‎داران جهان ایستاد تا به مردم جهان درس شجاعت و پایداری در مواجهه با دولت‎های ظالم بدهد. از پی چنین پایداری‎ای بود که به‎تدریج جبهه مقاومت در مقابل کانون‎های ستم شکل گرفت و روز به روز بر دامنه آن افزوده شد. بهار عربی

هرچند تلاش می‎شود تا پلی میان انقلاب پارسی و انقلاب‎های عربی این چند ماه گذشته برقرار نشود، اما کیست که از تأثیر جبهه مقاومت بر امت اسلامی و عربی بی‎خبر باشد. این مقاومت انقلاب ایران و جنبش‎های متأثر از آن بود که برای نخستین‎بار لبخندپیروزی را پس از سال‎ها بر لب‎های مردم مسلمان نشاند تا کوس رسوایی دولت‎های وابسته و مرتجع عربی بلند و خود به عاملی در سرنگونی آن‎ها بدل شود

تابستان اروپایی و پاییز آمریکایی

اکنون با تداوم بحران‎های ناشی از کوتاه شدن دست استعمارگران مدرن از ثروت‎های ملت‎ها، دامنه اعتراض‎ها به دنیای اروپایی رسیده است. اروپای واحد و روباه پیر آن، در این روزها گرفتار رویدادهایی شده‎اند که بیش از پیش پرده از ژست‎های بزک کرده سردمداران آن بر‎می‎دارد. نداهای اعتراض و وعده‎های برگزاری روزهای خشم، از هم‎اکنون در ایالات متحده نیز به گوش می‎رسد تا شاید ماه‎های آینده لقب پاییز آمریکایی بگیرد.

جنبش مستضفان

آینده جهان از آن مستضعفان است. این وعده خداست. انقلاب‎ها و اعتراض‎های این ماه‎ها در یک ویژگی مشترک هستند و آن طغیان مستضعفان جهان علیه ظالمان و مستکبران است. این‎که آیا روزهای تحقق وعده الهی فرا رسیده است يا نه، باید منتظر ماند و دید. آن‎چه روشن است پس از تسلط جهانی سرمایه‎داری و ارزش‎های ظاهرفریب آن، اکنون دوره انقلاب‎های جهانی است؛ انقلاب‎هایی که بی‎تردید به یک رهبر جهانی نیازمند است.

۱. با شکل ‎گیری تمدن صنعتی - نظامی غرب و آغاز عصر استعمار، موج تازه ‎ای از خشونت و به بردگی کشیدن انسان ‎‎‎ها به راه افتاده و منابع سرشار آسیایی و آفریقایی را به باد یغما برد. جهان غرب که در پرتو تکنولوژی مدرن شکل جدیدی از قدرت را مزه می ‎‎‎کرد، در طی بیش از دو قرن با سرکوب بی ‎چون و چرای هرگونه مقاومتی، انسان ‎‎‎های آزادی ‎خواه زیادی را زیر چکمه ‎‎‎های نظامی ‎اش له کرد و در همان حال ژستی جنتلمن ‎مآبانه به خود گرفت و ادای مضحک «مرد آبادگر» را درآورد.

۲. جنگ جهانی اول و دوم به ‎عنوان بزرگ ‎ترین و هولناک ‎ترین جنگ ‎‎‎های تاریخ جهان، درواقع ماحصل حرص و ولع قدرت ‎‎‎های غربی در چپاول جهان و برتری ‎جویی هریک بر دیگری بود. «آدولف هیتلر» اگرچه به ‎عنوان نمادی از شر و بدی معرفی می ‎‎‎شد و فاشیسم و نازیسم مکتب ‎‎‎هایی در مواجهه با لیبرالیسم، اما هیتلر روی دوم همان جنتلمن ‎‎‎های خوش ‎مآب و فاشیسم و نازیسم، برادرخوانده و خواهرخوانده ‎‎‎های همان لیبرالیسم بودند که سر در یک آبشخور فکری و عقیدتی داشتند.

۳. ایالات متحده به ‎عنوان آخرین بازمانده دایناسور ‎‎های گوشت ‎خوار جهان مدرن، که از معرکه «طغیان آسیایی» و «لگد آفریقایی» جان سالم به در برده و با ارتزاق مدرن از جهان، کوس بی ‎همتایی و قیم ‎مآبی می ‎‎‎زند، پس از گذشت سال ‎‎‎ها همچنان صاحب همان سیرت زشت و صورت زیباست و هرگونه تصور برای این تغییر، ناشی از عدم توجه به تجربه تاریخی و ساده ‎انگاری کودکانه است.

۴. انتلکتوئل ‎‎‎های جهان سومی، که از بدو تولد شیفته و فریفته صورت زیبای جهان مدرن بوده ‎اند، به ‎رغم همه آن ‎چه در سال ‎‎‎های گذشته در پهنه جهان رخ داده است، کمافی ‎السابق چشم بر جهان شرقی خویش بسته ‎اند و آرمانشهر خود را آن سوی جهان می ‎‎‎جویند. جماعت شبه ‎مدرن که گرفتار رعبی ناخواسته از خشم هیولای مدرن هستند، در این سال ‎‎‎های انقلاب، بیش از هرچیز با گفتمان انقلابی سر ناسازگاری نشان داده ‎اند و مشی انقلابی ‎گری و خشم علیه جهان غربی را به سخره گرفته ‎اند. 

۵. بر مسند نشستن گفتمان مرعوب روشنفکری و تلاش برای بنای قصر بر دامنه آتشفشان در همه سال ‎‎‎های توسعه، به کم ‎شدن ندای خروشان و حق ‎طلبانه یک رستاخیز اسلامی منجر شد تا تمدن فرسوده صنعتی - نظامی غرب، این بار در قامت شیک ‎پوش و هفت ‎رنگ خود، ژستی مدعی و صاحب حق بگیرد و انقلاب اسلامی را به ‎عنوان خطری برای امنیت و آرامش جهان به تصویر کشد؛ امنیتی که به یمن هزاران بمب اتمی و ده ‎‎‎ها اشغال نظامی برپا شده و قرار است با چند بمب اتمی از بین برود!

۶. بازگشت و پافشاری بر گفتمان حق ‎طلبانه و طلب ‎کارانه انقلاب در عرصه نظام بین ‎المللی از سوی «محمود احمدی ‎نژاد» که علی ‎رغم تأکید ‎‎های رهبری انقلاب، توسط دولت ‎‎‎های توسعه به کنار نهاده شده بود، اگرچه در این سال ‎‎‎ها با خرده ‎گیری ‎‎‎های جریان روشنفکری و مردان منفعل دیپلماسی همراه شده است، اما به ‎تدریج نشانه ‎‎‎های کارآمدی و مؤثر بودن خود را بروز می ‎‎‎دهد. به زیر سئوال بردن جسورانه هولوکاست به ‎عنوان مبنای عقیدتی تشکیل اسراییل بزرگ، حمله به قوانین ظالمانه بین ‎المللی همچون حق وتو و ایستادگی در برابر زورگویی ‎‎‎ها و باج ‎خواهی ‎‎‎های صاحبان قدرت در جهان از جمله نشانه ‎‎‎های این خط بازگشت است.

۷. اصرار احمدی ‎نژاد بر حضور فعال در مجامع بین ‎المللی و بیان محکم و مستدلانه مواضع انقلاب اسلامی در ‎تریبون ‎‎‎های جهانی و تکیه بر دیپلماسی عمومی به ‎عنوان تازه ‎ترین روش سیاست خارجی در جامعه جهانی گردآمده بر محور تکنولوژی ‎‎‎های ارتباطی، دو عنصری است که در سال ‎‎‎های اخیر دستگاه سیاست خارجی ایران را از ابتکار، خلاقیت و قدرتی قابل ‎توجه برخوردار ساخته است؛ ابتکار و قدرتی که خود را در قلب ایالات متحده به رخ می ‎‎‎کشد تا رییس ‎جمهور ایران، در سخنان خود نظام ظالمانه جهان را به محاکمه بکشد و با استقبال و تشویق سایر ملت ‎‎‎ها همراه شود.

۸. انقلاب اسلامی در این سال ‎‎‎ها اگرچه با عقب ‎نشینی ‎‎‎های ناشی از سیاست ‎‎‎های غرب ‎گرایانه و تاخت و تاز ‎‎های همه ‎جانبه غرب همراه بوده است، اما با بازگشت و اصرار و ایستادگی بر گفتمان اصیل انقلاب اسلامی، خواهد توانست خشم ‎‎‎های فروخورده جهانی را علیه نظام فاسد جهانی موجود به فریادی کوبنده بدل سازد و پرده از سیرت زشت آن بردارد

1.دين امري است دو وجهي؛ شريعتي دارد و حقيقتي. اين كه چه ارتباطي ميان شريعت و حقيقت يك دين وجود دارد، خود بحثي مفصل است؛ اما آن چه در اين مقال بدان پرداخته می ‎شود، نگاه بيروني به اين ماهيت دو وجهي است. بي ‎ترديد اين ماهيت دو وجهي و نحوه نگاه به هريك از اين وجوه است كه در يك جامعه ديني، طيف گسترده‌اي از انسان‌هاي دين ‎دار را به ‎وجود مي‌آورد و تعاملات اجتماعي را شكل مي‌دهد؛ در فرهنگ ايراني اسلامي ما آن كه توأمان به اين دو وجه نظر دارد، مؤمن ناميده مي‌شود؛ آن كه حقيقت دين را صاحب اهميت مي‌شمارد و شريعت را بي ‎اهميت، صوفي لقب مي‌گيرد؛ آن كه از حقيقت دين غافل است و تنها نگاهي به شريعت دارد، همچون الاغي به تصوير كشيده مي‌شود كه كتاب‌هاي سنگيني را بردوش گرفته است و آن كه حقيقت دين را نمي‌شناسد و از شريعت دين، طنابي براي بالا رفتن از مناسب قدرت و ثروت مي‌سازد، منافق نام مي‌گيرد.

2.نفاق از منظر قرآني، يك بيماري و مرض دروني است و از منظر تاريخي و اجتماعي، امري است كه تنها در جوامعي ظاهر مي‌شود كه اولا مردماني دين ‎دار دارد و ثانيا دين در آن حرف نخست را مي‌زند. پس حكومت ديني بهترين بستر براي بروز نفاق و شكل ‎گيري «طبقه منافقان» است. اين ‎چنين است كه بلافاصله با تشكيل اولين حكومت اسلامي به دست پيامبر اسلام، طبقه منافقان شكل مي‌گيرد، اين طبقه در مواقعي كه پايگاه‌هاي ثروت و قدرت را در همراهي با خود مي‌بيند، همراه نشان مي‌دهد و در مواقعي كه پايگاه‌هاي ثروت و قدرت را در تعارض با خود مي‌بيند، به همراهي با دشمنان حكومت مي‌پردازد. همين طبقه منافقان بود كه در دهه‌هاي نخستين شكل ‎گيري حكومت اسلامي، توانست جامعه نوپاي اسلامي را از مسير راستين خود دور سازد و جهاني شدن اسلام را تا هزاره‌هاي بعد به تعويق بيندازد.

3. آن ‎چه اما همزاد و همراه نفاق است و امر نفاق را چون دم خروس براي صاحبان ايمان هويدا مي‌كند، همزيستي طبقه منافقان با طبقه ثروتمندان و قدرتمندان است. طبقه منافقان رابطه‌اي دوسويه با اين دوطبقه دارد و در بده ‎بستان ثروت و قدرت با آن‌ها قرار مي‌گيرد. همان ‎گونه كه در اين تعامل دوسويه منافقان درتلاشند تا در جمع صاحبان ثروت و قدرت درآيند، برخي از صاحبان قدرت و ثروت نيز براي حفظ ثروت و قدرت خود به ‎تدريج به جمع منافقان مي‌پيوندند.

4. نظام جمهوري اسلامي به عنوان يك حكومت ديني نيز همسان نسخه اصلي خود، دچار خطر نفاق است؛ نفاقي كه در بستر زمان صورتي پيچيده ‎تر يافته. پس لاجرم بايد علاجي براي اين مرض ذاتي حكومت ديني بيابد تا همچون اولين حكومت ديني به بيراهه كشيده نشود.

جنگ تحميلي در دهه نخستين انقلاب اسلامي، به عنوان مانعي براي ثروت ‎اندوزي، قدرت ‎مداري و رياكاري، توانست شكل ‎گيري اين طبقات و بده ‎بستان‌هاي في ‎مابين را براي يك دهه به تعويق اندازد. قدرت گرفتن انقلاب اسلامي با پايان جنگ و توسعه غربي اقتصادي و سياسي در طي دو دهه بعد، و چرخش پول و قدرت در بستر آن ‎ها، به شكل ‎گيري طبقه‌اي نوظهور از سرمايه ‎داران و سياست ‎مداراني انجاميد كه براي حفظ سرمايه و قدرت خود به ‎تدريج گام در وادي نفاق نهاد. اين چنين بود كه طبقه جديد منافقان با شدت و غلظت فراوان در بدنه نظام جمهوري اسلامي شكل گرفت و تا زمان سهيم بودن در جريان قدرت و ثروت به همراهي با آن پرداخت و با به خطر افتادن اين سهم، با دشمنان آن همراه شد.

5. انقلاب اسلامي ايران در اين سال‌ها همچون هر حكومت ديني ديگري به بيماري نفاق مبتلاست. طبقه منافقان در طي سال‌هاي توسعه شكل گرفته و در تمامي شريان‌هاي آن رسوخ كرده ‎اند. اين طبقه در ظاهر هنوز پايبند به انقلاب اسلامي، راه امام و حركت بر پايه اصول و موازين ‎اسلامي است، اما در باطن خواهان توسعه ‎غربي و تسليم شدن در مقابل جهان ‎غربي و آمريكايي است. از دست دادن مسندهاي قدرت و به خطر افتادن كانون‌هاي ثروت آن، و همچنین سودای تصاحب کامل قدرت و قروت درقالب «جریان انحرافی»در بدنه دولت در چند سال گذشته آن را به همراهي با ضدانقلاب كشانده و به ‎تدريج پرده از چهره آن كنار زده است. آن‌چه به ‎ويژه در دو سال گذشته در جامعه ايراني رخ داده، نماهايي از اين عرياني است كه لايه‌هاي نفاق ‎آلود را در معرض ديد عامه گذاشته.

6. شايد نفاق در ساختار يك جامعه ديني، دردي بي ‎درمان باشد و تنها روزي كه پرده‌ها کنار روند، به دست آتش خودساخته علاج شود، اما امتداد يافتن يك حكومت ديني در راه درست، نيازمند كنترل و عقب راندن اين طبقه است و كنترل آن تنها با دور كردن طبقه منافقان از مسندهاي قدرت، ممكن مي‌شود. در اين مسير، شناختن ويژگي‌هاي رفتاري اين طبقه توسط عموم جامعه و به ‎ويژه دين ‎داران و صاحبان قدرت و منزلت، امري لازم و حياتي است تا در جريان يك عزم ملي، طبقه نوپا و پيش ‎تاخته منافقان از عرصه حاكميت به عقب رانده و انقلاب اسلامي بار ديگر انقلاب پابرهنگان و مستضعفان جهان شود

بی شک خاستگاه اصلی اندیشه جدائی دین از سیاست غرب است. در قرون وسطی وپس از آن، عواملی دست به دست هم داد و این اندیشه را برفرهنگ غرب حاکم ساخت. مسیحیت تحریف شده با مفاهیمی نارسا و غیر معقول، درکنارحاکمیت استبداد و اختناق رجال کلیسا و تعارض عقل و علم با آموزه های انجیل متحّرف، باعث شد تعارضی  آشکار میان دین و تجدد درگیرد. تعارضی که سرانجام به تفکیک دوحوزۀ «علم» و «دین» انجامید و در نتیجه دین از همۀ عرصه هایی که ادعا می شد علم در آن سخن می گوید،کنار رفت.

درجهان اسلام اندیشۀ جدائی دین از سیاست، از سوی سه قشر مطرح شده است:

1- حاکمان ناخلف وجوری که در صدر اسلام می خواستند جریان خلافت را به سلطنت تبدیل کنند.همان که ابن خلدون هم تصریح می کند که«جریان خلافت اسلامی امت پس ازپیامبر تبدیل به سلطنت اسلامی شد» به عنوان مثال وقتی معاویه در سال چهلم هجری به خلافت رسید، به عراق آمد و گفت:«من با شمابر سر نمازوروزه نمی جنگیدم؛ بلکه می خواستم برشما حکومت کنم و به مقصودخود رسیدم».(1)

پس ازرسول گرامی اسلام،خصوص ازعصرمعاویه،بنی امیه وبنی عباس و.. حکومت در جامعه اسلامی، عملاً از جنبۀ دینی خارج وبه سلطنت تبدیل شد.وپس از آن سلاطین جوردر هردوره ای، برای مبارزه با عالمان دین، همواره سیاست راجدای از دین وشأن علما رابالاتراز دخالت در سیاست،معرفی می کردند.(2)

2- استعمار گران خارجی؛ در طول تاریخ اسلام همواره بزرگ ترین ضربه هایی که استعماراز ممالک اسلامی دیده از سوی تعالیم دینی و علمای دیدن بوده. از این روفرهنگی که همواره از سوی استعمارگران برای ممالک اسلامی نسخه بندی وترویج شده است، فرهنگ«جدایی دین از سیاست»است که مع الاسف عده ای هم آن رامکررتکرارمی کنند .(3)

3- گروه سوم هم جریان شبه روشنفکری داخلی چون: سیدضیاء، میرزا ملکم خان تا..شبه روشنفکران پس از انقلاب که ازتحصیل کرده های غرب به شمارمی روندآغاز می شود. آنان سعی در تطبیق همان جریان جدایی دین از سیاست در فضای غرب برحوزۀ اسلام کردند؛ ولی از چند مطلب غافل بودند:

1- اسلام غیراز مسیحیت است.

2- آنچه به نام مسیحیت و کلیسادرغرب قرون وسطی بود،آیین ناب مسیحیت نبود.

3- عالمان دین نه تنها صاحب رفتارهای استبدادی و انسدادی نیستند و هرگزبا علم سر ستیز نداشتند؛ بلکه هرگاه- چون عصرصفویه- مجال یافته و قدرت در دست شان ویا درکنارشان قرارگرفته، دورۀ شکوفایی علم شناخته می شود..

در همین رابطه امام امت روح ا...کبیر(ره) می فرمایند:«اسلام دین سیاست است، با تمام شؤنی که سیاست دارد. این نکته برای هرکسی که کمترین تدبری در احکام حکومتی، سیاسی، اجتماعی واقتصادی اسلام بکند، آشکار می گردد. پس هرکه را گمان براو برود که دین ازسیاست جداست، نه دین را شناخته و نه سیاست را».(4)

................................................................................................

1)ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه،ج4،ص160.

2)صحیفۀ نور،ج83،ص217:(دربارۀ سخن رضا شاه به آیت الله کاشانی)

3)ر.ک:سروش محمد،دین و دولت در اندیشه اسلامی،صص120-126.

۴)صحیفه نور،ج۱،ص۶.

(درپست های بعدی دررابطه با نسبت سیاست، حکومت و دین بیشتر توضیح خواهم داد.)

با استحاله نظام های کمونیستی در پیکره نظام سرمایه داری لیبرال، عصر انقلاب های مدرن پایان یافت و ایالات متحده به عنوان سمبل نظام سرمایه داری کوس خداوندگاری آرمان شهر زمینی نواخت. این مرحله بی شک نقطه اوج تمدن جهان گیر غرب بود؛ نقطه اوجی که خود آغازی بر یک انحطاط بود؛ انحطاطی که به عنوان یک سنت الهی دامن گیر همه تمدن های بشری شده است.

انقلاب اسلامی بزرگ مردم ایران، اعلان این انحطاط بود و شروعی بر یک رستاخیر جهانی علیه امپراتوری جهانی سرمایه داری بی خدا. درست از پس این رستاخیر بود که توسعه طلبی های نظام جهانی سطله با ناکامی های متعدد رو به رو و اسلام به کانون مخالفان بدل شد.

بن بست توسعه طلبی، اربابان جهان مدرن را دست به کار سیاست هایی کرد که از وارونگی عصر آخرالزمانی بهره می برد؛ مسخ واژه ها، انقلاب ها و رهبران انقلابی. این گونه بود که مفاهیم اصیل انسانی دگرگون شد، شبه رهبران انقلابی پا به عرصه زمین گذاشتند و شبه انقلاب ها در کشورها شکل گرفت. از این رو جهاد و مقاومت اسلامی معادل تروریسم شد، «اسامه بن لادن» بر مسند رهبری مجاهدین مسلمان نشست و جنبش های دست ساز رنگی، لقب انقلاب گرفت.

با این همه سرزمین اسلامی،ایرانی به عنوان کانون این رستاخیز جهانی، در مواجهه با یک دهه سیاست وارونه سازی، مقابله ای جانانه کرد و آخرین شبه انقلاب رنگی سال۸۸ را در سرزمین خود با شکست بدرقه و تصویر کاریکاتوری از یک انقلاب بزرگ را پاک کرد تا موج رستاخیز جهانی مقاومت، امیدوارانه جریان یابد و به تدریج همه کشورهای اسلامی را فرا بگیرد.

نظام های شاهنشاهی مستبد حاکم بر کشورهای عربی، که بر مبنای اندیشه های سیاسی نادرست سلفی صورتی مشروع یافته و با حمایت جهان سرمایه داری دوام پیدا کرده اند، این سال ها امواج تکان دهنده و بنیان افکن این موج را احساس می کنند و درست به همین علت است که در یک همکاری همه جانبه، انقلاب اسلامی و کانون های مقاومت نشات گرفته از آن را نشانه رفته اند؛ تحریم بی مانند و تهدیدهای پیاپی علیه ایران، محاصره وحشتناک غزه و جنگ و دسیسه علیه حزب ا... نشانه های ظاهری و روشن این همکاری است.

با این همه موج رستاخیز اسلامی در این سال ها دامنه ای عظیم یافته و هر از چندگاهی پایه های نظام جهانی سلطه را به لرزه درمی آورد. انقلاب مردم تونس،مصر، یمن و بحرین بی شک جنبشی در راستای این موج عظیم و خانمان برانداز است و نشانه حقانیت آن جنبش خشم گینانه توده های مستضعف علیه سرمایه داران و چپاول گران است. انقلاب های عربی برخلاف آن چه از سوی ماشین تبلیغاتی صهیونیستی القاء می شود نه یک شبه انقلاب که یک انقلاب اصیل مردمی و ضدسرمایه داری است و درست به همین علت است که موجی از وحشت را میان حاکمان عربی تحت حمایت غرب و ایالات متحده ایجاد کرده است. به همین دلیل است که اگر تلاش سیاست وارونه سازی، القاء واژه های وارونه شده در انقلاب اصیل عربی و به انحراف کشیدن آن است، سیاست مقاومت باید زدودن ناپاکی ها و ناخالصی های القاء شده در آن باشد تا دومینوی انقلاب های مردمی به تدریج دامن شاهنشاهان عربی و ازجمله خائنین به حرمین شریفین«آل سعود» خاصه امیر عبدا... را بگیرد.

در مواجهه آخرالزمانی با شیطان، افزایش ایمان و هوشمندی ایمانی، عنصری بی جایگزین است و تلاش برای گسترش دامنه و عمق آن، نقطه مقابل القائات شیطانی است؛ عصر آخرالزمان عصر وارونگی واژه هاست و فهم این وارونگی سخت و دشوار. شناخت حقیقت از پس باطل و باطل از پس حقیقت شرط عبور از پل آخرالزمانی است و این شناخت، تنها از پی مجاهدت های علمی و ایمانی سخت در پرتو هدایت های« پیر راه» به دست می آید..

«دیدیم که می‎شناسیمش..و تصویرش را از پیش در خاطر داشته‎ایم. دیدیم که می‎شناسیمش، نه آن سان که دیگران را...و نه حتی آن سان که خود را. چه‎کسی از خود آشناتر؟... آن صورت ازلی را چه‎کسی بر این لوح قدیم نقش کرده بود؟ می‎دیدیم که چشمانش فانی است، اما نگاهش باقی، می‎دیدیم که لبانش فانی است، اما کلامش باقی. چشمانش منزل عنایتی ازلی و دهانش معبر فیضی ازلی و دستانش... چه بگویم؟ کاش گوش نامحرمان نمی‎شنید!»

سیدمرتضی، آن‎گاه که سر از ماتم غروب خورشید، برداشت و گوش بر سخنان یک راهبر تازه تیز کرد، این‎گونه به وجد آمد و قلم بر صفحه کاغذی راند. وجد و شعف او بی‎شک نه از سر درک و فهمی عقلانی که از سر اتصالی معنوی با باطن یک انسان الهی بود. با این همه او نگران گوش‎های نامحرمی بود که ممکن بود این اتصال و ارتباط معنوی را تعبیر به چیزهای دیگری کنند و سید را نان به نرخ روزخوری همچون بسیاری دیگر، بشمارند.

هم‎زمان با شهادت آوینی بود که به ‎تدریج جامعه ایرانی از سر سودای توسعه ‎یافتگی، غبار بر آیینه خود می‎نشاند و برای دومین‎بار شربت زمینی شدن خود را سرمی‎کشید. با این‎همه راهبر تازه با صبری تمام و درایتی درخور، داروی معرفت را برای امت تجویز کرد و دست به‎کار درمان مرض مزمنی شد که نزدیک دو قرن دامن‎گیر ایرانیان و غیرایرانیان شده است. او امام را بر قله نشاند و سال به سال و نو به نو خود و امت را با معیار او سنجید. در مواجهه با کاخ‎نشینی انقلابی‎ها، کوخ‎نشینی اختیار کرد و در مقابله با تکبر و تفرعن، فروتنی و تواضع نشان داد. برای فروکوفتن آقازادگی بر فرزندان خود سخت گرفت و برای با ارزش ساختن قانون، خود را بیش و پیش از همه بر قانون ملتزم ساخت. دامن هدایت و رهبری خود را فراخ کرد و طیف‎های گوناگون سیاسی، فرهنگی و مذهبی را زیر سایه جمهوری اسلامی گرد آورد و علی‎رغم این، خطوط متمایز‎کننده را روشن ساخت و خط امام را از خطوط دیگر برای جامعه پررنگ کرد.

این‎چنین بود رهبر هوشمند ایران، در طول این سال‎ها، از رهبری جوان و پرتلاش به هدایت‎گری کارکشته و هوشیار بدل شد و امت خود را از گرداب حوادث و فتنه‎های آخرالزمانی به سلامت بیرون آورد و این، علی‎رغم همه حقدها، حسدها، دشمنی‎ها، بدگویی‎ها و ناراستی‎های دشمنان عیان و نهان بود. دست‎های پرصلابت رهبر ایرانی، در این سال‎ها نه تنها عاملی بی‎بدیل در رشد و تکاپوی سرزمین ایرانی است که به هدایت‎گر جریان مقاومت و بیداری اسلامی بدل شده است. درست از این‎روست که در این روزها و سال ها پس از سیدمرتضی آوینی، سیدی دیگر از خاندان پیامبر (صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم)، در میان معرکه جنگ و سیاست، سخن به تجلیل از او می‎گشاید و امت اسلام را متوجه او می‎کند: «ما خود را در برابر شخصيت بزرگ و استثنايي؛ از اين حيث ملاحظه مي‎كنيم و مي‎بينيم كه بسياري در اين امت هستند كه از اين شخصيت والا آگاهي و شناختي جز اندك ندارند و به همين دليل است كه به‎جرأت مي‎توانيم بگوييم كه ايشان ميان امت اسلام و حتي در ايران چقدر مظلوم هستند؛ حتي ايشان در مهم‎ترين بعد شخصيتي‎شان كه همان بعد سياسي و رهبري است، هنوز شناخته شده نيستند، چون شخصيتي است كه دشمنان از يك‎سو آن را محاصره كرده‎اند و از سوي ديگر دوستان آن‎گونه كه بايد حق اين شخصيت را ادا نمي‎كنند و اين مسئوليت ماست كه اين امت را با اين شخصيت بزرگ و عظيم آشنا كنيم تا از آن بهره‎هاي لازم و شايسته را ببرند و از بركات وجودي چنين رهبري و چنين ولي فقيه و انديشمند و متفكري براي حال و آينده و دنيا و آخرت خود مستفيض شوند، به‎ويژه آن‎كه جهان اسلام از قرن‎ها پيش با چالش‎هاي بزرگ و مهمي مواجه است.» سیدحسن نصرا... در حالی به وصف رهبر هوشمند ایرانی می‎پردازد که خود به‎عنوان چهره برتر جهان عرب و رهبری بی‎بدیل در مبارزه با رژیم اشغال‎گر شناخته می‎شود و این نکته خود حکایت از بزرگی و عظمتی دارد که مخالفان خود را گرفتار خسران و تباهی ساخته است..

موج بيداري اسلامي در دهه‌هاي اخير، شرق و غرب سرزمين‌هاي اسلامي را درنورديده است. ايران به‎عنوان كانون اين بيداري، در سال‌هاي پس از انقلاب، مركز توجه جهان اسلام و قدرت‌هاي بزرگ جهان بوده و به نقطه اميدواري مسلمانان جهان بدل شده است. فلات ايران كه شاهد حضور گسترده ماشين جنگي جهان غرب به رهبري ايالات متحده در گرداگرد خود است و چنگ و دندان‌هاي آن را هر روزه مشاهده مي‌كند، شاهد رقابتي ديگر با جريان‌هاي بزرگ اسلامي در سرزمين‌هاي پهناور اسلامي است كه هركدام تلاش مي‌كنند تا رهبري اين جريان پويارابه دست بگيرند.
ديوبنديان شرق
با فروپاشي امپراتوري گوركاني در ده‌هاي پاياني قرن 19 در شبه‎قاره و تكميل حلقه استعمار بريتانيا در اين سرزمين كهن، جنبش تازه‌اي در ميان مسلمانان حنفي مذهب شبه‎قاره بنيان نهاده شد. دارالعلم ديوبند به‎عنوان كانون اوليه اين جنبش در همين سال‌ها توسط افرادي چون «شيخ قاسم ننطاوي» و «شيخ رشيد احمد گنگوهي» و با پيروي از انديشه‌هاي «شاه ولي‎ا... دهلوي» تأسيس شد و به‎سرعت شعبه‌هاي آن در سراسر شبه‎قاره گسترش يافت. به‎گونه‌اي كه در كمتر از يك قرن از تأسيس، شاهد حضور صدها هزار طلبه مشتاق از اقصي نقاط جهان در اين شعبه‌ها بود.
انديشه سخت‎گيرانه مذهبي، تعصب در سني‎گري و اعتقادات ضدشيعي از ويژگي شاخص ديوبنديان بود كه در طول بيش از يك قرن در اين مدارس تعليم داده شد و در دهه‌هاي اخير با ظهور جريان طالبان در پاكستان و افغانستان بروزي عيني يافت. ديوبنديان شرق اگرچه در اين سال‌ها شاهد رقبايي چون بريلويان، كه جنبشي سني و اعتدال گراست، و شيعيان شبه قاره بوده‌اند، اما عملا به جريان غالب اسلامي اين منطقه بدل شده‎اند.
با اين احوال، دامن زدن به خشونت‌هاي مذهبي و نگاه متحجرانه آن‌ها به دين، زمينه‌هاي توفيق اين جريان را در آينده جهان اسلام كم‎رنگ كرده است.
ازهريان و برادران مسلمان غرب
غرب جهان اسلام اما شاهد حضور جرياني كهن است كه ريشه در مدرسه الازهر دارد. الازهر كه توسط شيعيان اسماعيلي در قرن دهم ميلادي براي گسترش انديشه‌هاي اسماعيلي بنا نهاده شد، با سقوط حكومت فاطمي، به مدرسه‌اي براي آموزش‌هاي اسلامي اهل سنت بدل شد. ازهريان كه همسو با موج آفريقاي شمالي، جرياني نسبتا معتدل در ميان گرايش‌هاي اهل سنت به‎شمار مي‌روند، اگرچه در سال‌هاي اخير كمي به گرايش‌هاي متحجرانه نزديك شده‌اند، اما وزنه‌اي تعديل كننده در ميان جريان‌هاي متعصب اهل سنت به‎حساب می‎آیند.
در اين ميان، شكل‎گيري جريان اخوان المسلمين توسط «حسن البنا» در دهه سوم قرن بيستم ميلادي، موج ديگري از جريان سياسي را در غرب جهان اسلام پديد آورد كه به سرعت به كشورهاي مجاور خود نيز كشيده شد. اما دامنه‌هاي اين موج با ظهور انقلاب اسلامي و مواجهه با سركوب‌هاي خشن حكومت‌هاي مصر در طول دهه‌هاي بعد كم شد. با وجود این، در اين سال‌ها گسترش نارضايتي‌هاي مردمي از حاكمان مصر، زمينه‌هاي ظهور و بروزي تازه يافته است. اخوان اگرچه پيوندهايي با انديشه‌هاي سلفي داشته‌اند، اما تاكنون خود را از كشيده شدن به وادي افراط‎گرايي دور كرده‎اند.
سلفويان جنوب
سرزمين حجاز كه شاهد رشد و ظهور پيامبر رحمت و مهرباني بود، در سال‌هاي پس از وفات پيامبر، آيين محمدي را همچون طبع خشن اين سرزمين به وادي خشونت و سختي كشاند و اسلام حنبلي، توسط انديشه‌هاي افرادي چون «ابن تيميه» و سپس «محمد ابن عبدالوهاب» صورتي تكفيري يافت تا از قرن هجدهم ميلادي به‎تدريج به‎صورت آيين وهابيت و سلفي‎گري با خاندان آل سعود پيوندي محكم پيدا كند.
سلفويان كه خاستگاه اصلي آن‌ها نجد شبه جزيره است در اين سال‌ها به‎عنوان مخالفان سرسخت تشيع خود را حريف اصلي شيعيان به شمار مي‌آورند و اقدامات گسترده‌اي را با حمايت ثروت پادشاهان سعودي در جهان اسلام آغاز كرده‎اند.
اين جريان همچون جريان مشابه خود در شرق كه در اين سال‌ها با آن پيوندهايي نيز برقرار كرده است، به وادي خشونت و مسلمان‎كشي كشيده شده و عملا چشم‎انداز مناسبي را در مسير آتي خود تعريف نكرده است.
شیعيان مركز

در قلب جهان اسلام اما شيعيان در چند دهه گذشته به موتور متحركه جهان اسلام بدل شده‎اند. ظهور امام خميني در ايران، امام موسي صدر در لبنان و جريان‌هاي مقتدي صدر و حكيم در عراق و اتصال تدريجي آن‌ها در طي دهه گذشته، كانوني قدرتمند از جريان‌هاي اسلامي شيعي را در مركز جهان و جهان اسلام پديد آورده است. انديشه سياسي شيعي كه در قالب جمهوري اسلامي صورتي تكامل‎يافته به خود گرفته، به‎عنوان رقيبي نوپا در برابر مكاتب سياسي غربي، توانسته است پتانسيلي بالا را در مواجهه با جهان غرب به نمايش بگذارد. امر «ولايت» كه صورت تركيب شده‌اي از انديشه‌هاي فقهي و عرفاني ايراني اسلامي را ارائه كرده است، به‎عنوان نقطه مركزي اين جريان، جايگاهي مهم يافته و به همين دليل مورد هجمه سازمان‎يافته قرار گرفته است.
در ميان چهار جريان بزرگ اسلامي كه از پي موج بيداري اسلامي در جهان اسلام صورتي فعال يافته‌اند، به‎زعم بسياري تنها جريان مركزي تشيع و جريان غربي الازهر و اخوان از قدرت استمرار و ترسيم آينده‌اي روشن در جهان اسلام برخوردار هستند و به‎نظر مي‌رسد جريان‌هاي افراط ‎گراي شرق و جنوب به‎تدريج جايگاه فعلي خود را از دست خواهند داد و دو جريان مركزي و غربي با تقويت انديشه تقريب، رستاخيز اسلامي را در جهان تشنه معنويت، شتاب خواهند بخشيد.

1. بازي جبهه سرمايه ‎داري صهيونيستي در مواجهه با رستاخيز اسلامي و جنبش‌هاي برخاسته از آن در جهان اسلام، چشم‌انداز مناسبي در برابر اربابان زمين باز نكرده است.

علي ‎رغم سال‌ها اسلام ‎ستيزي، موج اسلام‌گرايي در جهان، رشدي فزاينده دارد و محمد(ص) برخلاف آن‌چه توسط برخي رسانه‌هاي وابسته جهاني به‌عنوان پيامبر خشونت خوانده مي‌شود، به‌عنوان پيامبر رحمت در قلب‌ها، راه خود را مي‌گشايد تا راه آسمان دوباره گشوده شود.

2. اربابان زمين، كه سال‌هاست با كشتن خدا، راه آسمان را بسته و ظلمت را فراگير كرده‌اند، طاقت نور را ندارند. از آن روزي كه حسين(ع) در مسلخ اشرافيت سر بريده شد و خورشيد در غروب عاشورا به ظلمت رفت، چشمان دجال صفت به تاريكي شب خوگرفته و انسان در ساحت نفساني خويش دفن شده است. چنين است كه خدايگان جديد زمين، بايد هر جنبشي به‌سمت نور را به مسلخ برند تا ظلمت برپا بماند.

3. رستاخيز اسلامي به‌عنوان موجي فراتر از جنبش، در مواجهه با جبهه سرمايه‌داري صهيونيستي، سخت مقاوم است و چنين است كه شيطان، دو حربه ديرين خود را تقديم ياران خويش مي‌كند؛ نفاق و حماقت. ايمان به ‎مثابه عصاره دعوت دين الهي، از هبوط آدم بر زمين همزاد نفاق و حماقت بوده است. نفاق تنها در كنار ايمان به‌عنوان امري دروني هويت مي‌يابد و حماقت در بستر قشري ‎گرايي ديني رشد مي‌كند.

4. قشري ‎گرايي ديني كه منشاء حماقت و مولد آن است، به ‎مثابه بستري براي توليد نسخه بدلي، از يازده سپتامبر 2001 ميلادي مورد توجه جبهه سرمايه‌داري صهيونيستي قرار گرفته است تا سلفي‌گري و وهابيت، به‌عنوان نماد رستاخيز اسلامي به جهانيان عرضه و جايگزين اسلام ناب محمدي و اصيل شود و با اقدامات خشن و كور، چهره‌اي زمخت و تاريك از اسلام به تصوير كشد. بي‌جهت نيست كه رهبران اين جريان از ميان افرادي ناشناخته و غيراصيل در جهان اسلام انتخاب و مطرح مي‌گردند و بي ‎جهت نيست كه حضور اين نسخه بدلي، تنها در مواقع و مكان‌هايي است كه براي ادامه حضور و نقش ‎آفريني اين جبهه لازم است و هيچ ردپاي مؤثري از آن‌ها در نقاط اصلي جنگ با نظام سرمايه‌داري صهيونيستي ديده نمي‌شود.

5. وظيفه نسخه بدلي شبيه ‎سازي از اسلام اصيل و جلوگيري از اصل وحدت اسلامي در مبارزه با جبهه جهاني ظلم و ايجاد نفرت از اسلام در ميان افراد غيرمسلمان، در جهت جلوگيري از رشد اسلام ‎گرايي در جهان است.

6. نفاق به‌عنوان دومين بستر مبارزه با ايمان بيشتر و بهتر در كانون‌هاي شكل ‎يافته ايمان و مبارزه، ظهور و جلوه مي‌كند. ايران اسلامي، اگرچه به‌علت وجود اصل اجتهاد ديني در پرتو تفكر شيعي، كمتر دچار قشري ‎گرايي ديني مي‌شود، اما به علت غلبه جبهه ايمان بر جبهه كفر، زمينه مناسبي براي رشد افراد و جريان‌هاي نفاق ‎آلود است.

 نفاقي كه بيشتر در پي شهوت مال و قدرت شكل مي‌گيرد و تا زمان از دست دادن كانون‌هاي ثروت، قدرت خود را بروز نمي‌دهد.

7. ايجاد فضاي مناسب براي كسب پايگاه‌هاي ثروت و قدرت در زمانه پس از جنگ تحميلي به بهانه توسعه اقتصادي و سياسي، در سال‌هاي گذشته بستر مناسبي براي نفوذ نفاق در بدنه حاكميت جمهوري اسلامي فراهم ساخت و منجر به شكل‌گيري كانون‌هاي قدرت و ثروتي شد كه تا زمان به‌دست داشتن اركان‌هاي قدرت و ثروت به‌همراهي با انقلاب اسلامي پرداختند و به مجرد از دست دادن اين جايگاه‌ها يا احساس خطر در اين زمينه، باطن آلوده شده خويش را در معرض ديد قرار دادند.

۸. جبهه اشرافيت نوظهور شكل ‎يافته در فضاي توسعه سياسي و اقتصادي و فضاي نفاق ‎آميز در سال‌هاي اخير، به ‎تدريج با جبهه اشرافيت قديمي سلطنت‌طلب و نفاق، پيوند يافته و با از دست دادن كانون‌هاي قدرت، هم جبهه و موضع شده است.

9. جبهه سرمايه‌داري صهيونيستي اين روزها با كنارهم چيدن تمامي اين عناصر دست به تهاجمي وسيع عليه جبهه رستاخيز اسلامي زده و عناصري چون وهابيت سعودي، طالبانيسم پاكستاني و افغاني، اشرافيت و منافقان قديمي و نوظهور را در مقابله با كانون رستاخيز اسلامي و جنبش‌هاي هم‌سو با آن چون حزب ا... لبنان، جهاد اسلامي فلسطين، حماس و... به صف كرده و با فراخوان هيولاي رسانه‌اي وهابي صهيونيستي شبكه‌هايي چون بي‌بي‌سي، سي‌ان‌ان، فاكس‌نيوز، دويچه‌وله، العربيه و... و صدها روزنامه و مجله را به يكباره به خط كرده است.

10. با وجود اين، جبهه حق به وعده الهي براي جويندگان حقيقت روشن است و روشن خواهد بود. همان راهي كه از ميان توده‌هاي مستضعف و پابرهنگان در هميشه تاريخ گذشته و خلق و خوي استكباري طبقه اشراف را در مقابل خود داشته است 

در میان جنبش‎های سیاسی جهان، تنها آن‎هایی توانسته‎اند به تشکیل یک ساختار سیاسی منجر شوند که دارای یک مدل سیاسی منسجم بوده‎اند. انسجام و شمول این مدل‎های سیاسی، دو عامل اساسی در پایداری و گسترش ساختار سیاسی برآمده از آن‎ها بوده است

جهان باستانی کره خاکی، بیش از هرچیز تحت تأثیر مدل سیاسی برخاسته از «اندیشه ایرانی سلطنت» بود؛ اندیشه‎ای که به علت ایجاد امنیت به‎عنوان حیاتی‎ترین عنصر زندگی اجتماعی در میان جنگ‎های قبیله‎ای، مورد قبول جوامع دیگر قرار گرفت و جهان یونانی‎زده غربی را نیز به شکل‎دهی امپراتوری سوق داد.

با ظهور پیامبر اسلام، نوع تازه‎ای از ساختار سیاسی پدید آمد؛ ساختاری که بر رهبری سیاسی و دینی پیامبر خدا مبتنی بود و توانست جامعه هزارتکه و قبیله‎ای حجاز را متحد و منسجم کند. با وفات پیامبر، هرچند اکثریت مسلمانان تلاش کردند با ایجاد جایگاه «خلیفه رسول‎الله»، در مسیر مدل سیاسی پیامبر گام بردارند اما گذر زمان نشان داد که مدل سیاسی خلافت راه به‎جایی دیگر دارد. این‎گونه بود که اندیشه ایرانی سلطنت، برخلافت مسلمین سایه‎ای سنگین انداخت و خلیفه رسول‎الله به‎تدریج تبدیل به «خلیفه خدا» و سپس «خلیفه سلطان» و سرانجام «سلطان خلیفه» شد؛سلطانی که در اندیشه سیاسی اهل سنت واجب‎الاطاعه بود و هرگونه نافرمانی از او معصیت و نامشروع.

با تجدید حیات اندیشه یونانی در جهان غربی، اندیشه دموکراسی بار دیگر به‎عنوان یک مدل سیاسی فراگیر پا به عرصه زندگی اجتماعی گذاشت و به‎تدریج بر جهان معاصر سایه افکند؛ به‎گونه‎ای که در دهه پایانی قرن 20، سخن از جهان‎شمولی دموکراسی لیبرال در پایان تاریخ به میان آمد. با این‎حال به علت فراهم آمدن زیستگاهی مناسب در بستر دموکراسی برای سرمایه‎داری، سرمایه‎سالاری بر مردم‎سالاری برخاسته از اندیشه یونانی غلبه یافت و نظام‎های دموکراتیک به نظام‎هایی سرمایه‎سالار، بدل و به چپاول سرمایه مردم با ظواهری مردم فریب مشغول شدند. این‎گونه بود که سرمایه‎داران برای کسب سرمایه بیشتر به مسخ مفاهیم معنوی، اخلاقی و خانوادگی دست زدند و جهان معاصر را با بحران معنوی و اخلاقی، مواجه و نظام خانواده را به‎عنوان کانون اصلی همه تمدن‎های بشری با خطر فروپاشی روبه‎رو کردند.

در این میان، اندیشه امامت شیعی هرچند از همان آغاز با بی‎مهری مسلمانان مواجه شد و سرانجام چهره در پرده غیبت فرو برد اما علمای شیعی بر مبنای اندیشه امامت و عنصر اجتهاد دینی به‎تدریج دست به طراحی مدلی از ساختار سیاسی بر مبنای حکومت مجتهد جامع الشرایط زدند؛ مدلی که توسط امام خمینی(رحمت‎الله علیه) و با استفاده از عناصر سازگار و مثبت سایر مدل‎های سیاسی، شکلی روزآمد و بی‎بدیل به خود گرفت و عامل شکل‎گیری و استمرار یک انقلاب و یک نظام سیاسی بی‎مانند در تاریخ جهان شد.

در روزهای رستاخیز جهان عربی، سرانجام انقلاب‎ها بیش از هرچیز بستگی به روی کرد انقلاب‎ها به مدل‎های سیاسی موجود دارد. انقلاب‎های عربی که در این روزها دست به سرنگونی سلطان - خلیفه‎ها می‎زنند، انتخاب‎های زیادی پیش‎روی‎شان ندارند:

1. احیای مدل خلافت؛ همان‎طور که جریان‎هایی چون القاعده و التحریر به‎دنبال آن هستند. این مدل از دو اشکال اساسی رنج می‎برد: اول این که جهان معاصر پذیرای آن نخواهد بود و دوم این‎که سرانجامی چون گذشته به‎دنبال خواهد داشت.

2. اتخاذ مدل دموکراسی لیبرال؛ همان‎طور که جریان‎های شبه‎روشنفکری، غرب‎گرا و جهان غرب آن را دنبال می‎کنند. این مدل دارای سه اشکال اساسی است: اول این‎که این کشورها را به دنباله‎های گوش به فرمان جهان غرب بدل خواهد ساخت، دوم این‎که ساختار مذهبی این کشورها پذیرای نتایج برخاسته از دموکراسی لیبرال نخواهد بود و سوم این‎که این مدل اکنون در شرایطی بحرانی به‎سر می‎برد و خود به تجدیدنظری تازه نیازمند است.

3. استفاده از الگوی جمهوری اسلامی و مناسب‎سازی آن برای شرایط اجتماعی و دینی خود؛ رویکردی که جهان غرب و رژیم صهیونیستی به‎شدت از آن بیم دارد و تلاش می‎کند تا به هر نحو ممکن از آن جلوگیری کند.

در عصر رستاخیز اسلامی، در میان کشورهای اسلامی، سرزمین قبطیان تنها کشوری است که شباهت بسیاری به سرزمین پارسی دارد:

1. مصر همچون ایران از تمدنی کهن و باستانی برخوردار است؛ هرچند پارسیان در حفظ و نگاهداری هویت ایرانی خودموفق‎تر از مصریان بوده‎اند.

2. مصر به مانند ایران که بر سر تنگه استراتژیک هرمز نشسته است، کانال بسیار مهم سوئز را در دل خود جای داده است و همچون ایران در منطقه‎ای استراتژیک و بسیار مهم قرار گرفته است.

3. مصر مشابه ایران از منابع طبیعی غنی و ثروت خداداد سرشار برخوردار است و یکی از مهم‎ترین تأمین‎کنندگان مواد غذایی در میان کشورهای عربی است.

4. مصر از پتانسیل جمعیتی خوبی در میان کشورهای اسلامی برخوردار است و به مانند ایران، جمعیتی بیش از 70 میلیون دارد که اکثریت مطلق آنان را مسلمانان تشکیل می‎دهند و از این نظر از نقطه قوت خوبی برای مواجهه با تجاوزات خارجی برخوردار است.

5. سرزمین مصر همچون سرزمین ایران، پرورش دهنده متفکران و مبارزان بزرگی بوده و چهره‎های شاخصی چون شیخ «محمد عبده» و «حسن البنا» را در تاریخ معاصر خود دیده است.

6. مصر به مانند ایران که پایگاه اصلی شیعیان جهان به‎شمار می‎رود، پایگاه اصلی جهان سنت محسوب می‎شود و اگر کانون تربیت علمای بزرگ شیعی در ایران و در شهر قم قرار دارد، مدرسه کهن و بزرگ الازهر نیز کانون تربیت علمای سنی است.

7. در سرزمین پارسی و در میان مصریان، شبه روشنفکران جهان سومی نزدیک دو قرن است که عَلم غرب‎گرایی بلند کرده‎اند؛ با وجود این، در هر دو سرزمین، اسلام‎گرایی و اسلام‎خواهی با عبور از غرب‎گرایی، روندی رو به رشد در سطح و عمق داشته است.

برخلاف آن چه پنداشته می‎شود، هیچ یک از کشورهای دیگر اسلامی دارای همه این ویژگی‎های مهم و اساسی نیستند:

1. عربستان سعودی به‎عنوان یکی از مدعیان جهان اسلام، از اختلافات درونی هرچند خاموش، اما بزرگ رنج می‎برد که در هر لحظه امکان منفجر شدن دارد؛ اختلافات ناشی از مشاجرات عمیق مذهبی، به‎علت تندروی‎های جریان سلفی، رقابت‎های میان شاهزادگان سعودی و حسادت‎های ساکنان حجاز و مناطق شرقی، به‎دلیل زیاده‎خواهی‎های ساکنان نجد. ‎اندیشه سیاسی برخاسته از نجد عربستان به‎علت تندروی و تحجر مذهبی، از پتانیسل لازم برای تبدیل شدن به یک مدل فراگیر برخوردار نیست و هرچند در یک دهه گذشته، با دوپینگ دلارهای نفتی سروصدایی در جهان به راه‎انداخته است، اما با همان سرعت دوران افول را سپری می‎کند. و سرانجام این که سرزمین سعودی از پتانسیل جمعیتی مناسبی برخوردار نیست.

2. ترکیه با وجود تبدیل شدن به یک قدرت صنعتی و اقتصادی، فاقد یک مدل فکری اسلامی است و اصولا یکی از نکات تعجب‎برانگیز تاریخ چندصد ساله امپراتوری عثمانی، عدم تولید ‎اندیشه سیاسی و فلسفی است.

از این‎روست که انقلاب مصر، برخلاف آن چه تلاش می‎شود تا نفی شده یا پوشیده بماند، از ویژگی‎هایی نزدیک به انقلاب ایران برخوردار است و از اهمیتی به ‎اندازه آن. پیروزی تمام عیار انقلاب مصر می‎تواند نتایج بسیار مبارکی برای جهان اسلام به‎همراه داشته باشد:

1. دومین بال جهان اسلام در کنار بال ایرانی، برای گسترش رستاخیز اسلامی، به حرکت در‎‎آمده و به تدریج بادهای آن شمال آفریقا و سایر کشورهای عربی را به جنبش در می‎آورد.

2. اسراییل، به‎عنوان بزرگ‎ترین خطر معاصر جهان اسلام، ضربه‎ای هولناک می‎خورد، چراکه عملا حلقه جریان سازش گسسته می‎شود و حلقه مقاومت اسلامی محکم‎تر و نیرومندتر از گذشته ادامه می‎یابد.

3. اسلام سنی میانه‎رو با گرایش‎های تقریبی، اسلام متحجر سلفی را به عقب می‎راند و راه برای نزدیکی میان شیعیان و اهل سنت، بازتر می‎شود.

با این همه انقلاب مصر در این شرایط حساس، به علت نداشتن یک رهبر هوشیار و کاریزماتیک، با خطر شکست یا انحراف روبه‎روست:

1. دست نامرئی جهان سرمایه‎داری صهیونیستی، جریان تکفیری را به جان گروه‎های مختلف مردم بیندازد و با به راه‎ انداختن حمام خون در میان مردم، راه را برای زدن برچسب‎های مختلف به انقلابیون اصیل بازکند و همچون الجزایر دست به سرکوب دوباره جریان‎های انقلابی بزند.

2. شبه‎روشنفکران غرب‎گرا و وابسته، با سوءاستفاده از وضعیت موجود و حمایت جهان غرب، زمام قدرت را در دست بگیرند و واسطه انتقال قدرت به پنجه آهنین دیگری در مصر شوند

همه‎چيز با يك سكوت آغاز شد!

پيش ‎تر و در دهه دوم انقلاب، هنگامي كه بوي رفاه و توسعه در جامعه انقلابي پس از جنگ ما پيچيد و زمزمه‌هاي دفاتر و ماشين‌هاي دولتي آن ‎چناني به گوش رسيد، صداي اعتراض از گوشه و كنار جامعه ايراني، بلند شد. اين اعتراضات عمدتا از سوي رزمندگان و كساني بود كه در جنگ هشت ساله، جسم و جان خود را بر سر دست گرفته و از كشور دفاع كرده بودند، اما از سوي بسياري، ضمن تفسيري نادرست، به سكوت فراخوانده شدند. پس باب توجيه باز شد و زمزمه ‎هايي كه به ‎تدريج در گوشه و كنار بيشتر شنيده مي‌شد، با انكار، ترديد و توجيه همراه شد تا آن ‎چه نبايد رخ مي‌داد، به وقوع پيوست: موج اشرافي ‎گري به شكل ‎گيري طبقه‌اي از اشرافيت نوظهور منجر شد كه دامن پاك انقلاب را آلوده ساخت، نارضايتي عمومي را به وجود آورد و نظام نوپاي جمهوري اسلامي را دچار آسيبي دروني كرد كه به نقطه ضعفي چالش ‎زا بدل شد.

اشرافيت نوظهور كه طبقه‌اي تازه را در جامعه ما تشكيل داد، در حالي ‎كه آرمان‌هاي انقلابي خود را فراموش مي‌كرد، به ‎تدريج به طيف شبه روشنفكران غرب ‎گرا پيوست و براي حفظ مناسب و جايگاه سياسي خود، سيرتي منافق ‎گونه يافت تا هم سر در توبره داشته باشد و هم در آخور!

و ماحصل اين جريان و عصاره آن، تلاش ‎هايي بود كه در جريان انتخابات سال گذشته شكل گرفت تا به ‎زعم برخي، از سر لطف الهي، قبل از مسخ انقلاب چون ماري در آستين پرورده، سر از آستين انقلاب بيرون آورد، بلكه به همت و هوشمندي آن ‎هايي كه هنوز بر سيرت انقلاب وفادار مانده ‎اند، علاج شود.

آن ‎چه امروز پس از گذشت 20 سال از آن اعتراض‌هاي اوليه ديده شد، دليلي است برحقانيت آن اعتراض ‎هايي كه به سكوت فراخوانده شد؛ آن هم از سوي محافظه ‎كاراني كه آبروي انقلاب را به قامت افراد و اشخاص گره مي‌زدند و بي ‎آبرويي آن‌ها را بي ‎آبرويي انقلاب و نظام جمهوري اسلامي دانسته و مردم انقلابي را به فراموشي خط امام (كه انقلاب را وابسته به افراد حتي به خود نمي‌دانست)، هدايت مي‌كردند.

 آن ‎چه در آن روزها و از حلقوم رزمندگان و بازمانده‌‌هاي جنگ برآمد، ماحصل انديشه‌اي بودكه در آن،خط امام را به ‎عنوان يك شاخص قرار داده بود و هر فرد و هر عملي را با آن مي‌سنجيد نه خط امام را با هر فرد و جريان.

جريانات و اتفاقات خيانت ‎بار يك سال گذشته، اگرچه لطمات زيادي به وجهه و جايگاه نظام اسلامي وارد كرده است، اما جامعه انقلابي ما را به اين انديشه و دستور العمل هدايت كرده است كه پس از اين، شاخص روشن خط امام را نه در ادعا كه در عمل بر سر تصميم ‎گيري‌ها و مواضع خود قرار دهند و تمامي جريان‌ها و افراد را در هر پست و مقام و جايگاهي با آن بسنجند و براي آن‌ها به ‎خوبي روشن شده است كه بايد امر به معروف و نهي از منكر خود را متوجه افراد و جريان ‎هايي كنند كه از اين خط فاصله گرفته ‎اند.

اين ‎چنين است كه بايد گفت جريان انقلابي جامعه ايراني كه اين روزها شاهد حضور گسترده نيروهاي جوان و باانگيزه است، به يك بلوغ سياسي رسيده كه در عين حمايت از سياست انقلابي رييس ‎جمهور، او را مورد نقد قرار مي‌دهد، در مواجهه با هجمه جهاني تبليغات استكباري و شورش نفاق ‎آلود اشرافيت نوظهور دچار ترديد و گمراهي نمي‌شود و فرياد اعتراض خود را بر سر كساني بلند مي‌كند كه اسم و رسم خانوادگي خود را پلكاني براي بالارفتن از نردبان قدرت مي‌سازند.

بايد گفت انقلاب اسلامي ايران در طي سال‌هاي اخيربه خصوص در دهۀ چهارم در حال پوست ‎اندازي است تا غباري كه از سر ميل به اشرافيت، نفاق و غرب ‎زدگي بر صورت آن نشسته، زدوده شود و براي اين پوست ‎اندازي، سخت به «بلوغ انقلابي ‎گري» نيازمند است.

فهم رویداد‎های مهم فرهنگی از پس پرده‎‎های ضخیم سیاست، اقتصاد و حتی ورزش، در روزگار درهم تنیدگی و مسخ هویت‎‎ها کار چندان ساده‎ای نیست؛ رویداد‎هایی که غالبا تأثیراتی درونی دارند و آثار برونی خود را سال‎‎ها بعد نشان می‎‎دهند. بر سکو قرار گرفتن دختران و زنان محجبه ایرانی، در مسابقات آسیایی گوانگ‎جو، از همین دست رویدادهاست که شاید ارزش آن از تمامی موفقیت‎‎های دیگر به‎دست آمده در این مسابقات بیشتر باشد؛ ارزشی که نه‎تنها مورد توجه کافی قرار نگرفت بلکه حتي از سوی برخی با بی‎مهری مواجه شد.

با فرا رسیدن عصر مدرن و شکل‎گیری انسان خودبنیاد، نظام سرمایه‎داری جهانی، زن را به مثابه واسطه‎ای جذاب برای کسب ثروت دانست؛ واسطه‎ای که می‎‎تواند نقشی بی‎بدیل در فروش و توزیع انواع کالا و خدمات داشته باشد و حتی خود تبدیل به نوعی کالا و خدمات شود! این‎گونه بود که نظام سرمایه‎داری به کمک اندیشه‎‎های جنسی «زیگموند فروید» و در یک فرآیند تدریجی، زن را از کانون گرم خانواده به عرصه‎‎های اجتماعی کشاند و با ترویج منفعت‎گرایی و لذت‎جویی فردی و تخریب اندیشه پاک‎دامنی، خانواده غربی را سست و بی‎بنیاد کرد.

از سر گسترش همین موج در جهان بود که به تدریج موج شئ‎وارگی زنان، کره خاکی را درنوردید تا از قبل آن، جنون مانکن شدن نیز جهان زنانه را به‎سوی برهنگی تمام‎عیار سوق دهد. رویدادی که به‎تدریج از عهد قاجار و از بستر جامعه شبه‎روشنفکری ایرانی، وارد جامعه ایرانی شد، در عصر پهلوی صورتی عینی و اجتماعی یافت و در عصر جمهوری اسلامی با گسترش رسانه‎‎ها و ارتباطات تهدیدی بالفعل شده است.

اجتماعی شدن زنان در بستر شی‎ءساز نظام لیبرال سرمایه‎داری، در طی چند قرن گذشته، اگرچه توانست ضربات هولناکی به اندیشه پاک دامنی وارد سازد، اما خلاء معنوی شکل گرفته در جهان از پس گسترش فساد اخلاقی، کمبود محبت و بروز عواطف عمیق انسانی از پی سست شدن بنیاد خانواده و مادری و رستاخیز دوباره اسلامی، جهان را به رویکردی دوباره به پاک دامنی کشانده است؛ رویکردی که حجاب و پوشش دینی را به‎عنوان ابزاری اصیل و مهم می‎‎شناسد. درست به همین دلیل است که بازگشت به حجاب در طی دهه گذشته به موجی قابل‎توجه در جهان بدل شده است و مسلمانان در جهان غرب و در مراکز فساد و برهنگی، و علی‎رغم فشار‎های اجتماعی و قانونی به حفظ و داشتن پوشش تکیه و پافشاری می‎‎کنند.

با گذشت عصر «توسری» خواندن «روسری» و مبارزه با حجاب زنان و آغاز مبارزه تازه از سوی زنان مسلمان برای حفظ حجاب اسلامی در جهان، شرکت فعال و موفق زنان ورزشکار ایرانی در عرصه مسابقات آسیایی گوانگ جو، نقطه عطفی در این مبارزه و مقاومت جهانی برای پاک دامنی است.

اگر با پیروزی انقلاب اسلامی، نام خداوند با جرأت در آغاز سخنرانی‎‎های بین‎المللی برده شد، اکنون زنان ایرانی با پافشاری بر این اقدام و تلاش برای حضور موفق‎تر در عرصه‎‎های بین‎المللی می‎‎توانند زمینه‎‎های حضور مشابه دیگر زنان مسلمان از کشور‎های اسلامی را فراهم کنند؛ تا این‎بار عرصه پرقدرت و پرجاذبه ورزش، بستری برای ترویج دوباره حجاب و پاک دامنی ناشی از آن در جهان باشد و حضور زن پاک‎دامن ایرانی در عرصه اجتماع، به الگو و نمادی موفق برای زنان جهان بدل شود.

رویدادهای 1388 شمسی در ایران، از وقایع بسیار پیچیده تاریخ معاصر ایران است. شاید بتوان تنها نمونه قابل قیاس با آن را وقایع پشت پرده شکل گیری حکومت پهلوی و روی کار آمدن «رضا پهلوی» دانست؛ طرح و نقشه ای که حتی روسیه را به عنوان حامی رسمی حکومت قاجار به بازی گرفت و برای آن نقشی در پازل پیچیده خود تعریف کرد و با وارد کردن مهره هایی ناشناخته به عرصه سیاسی ایران و همراه ساختن جریان های شبه روشنفکری وابسته در عرض چندسال، سیستم برخاسته از انقلاب مشروطه را دگرگون کرد و بنای تنها سلسله وابسته به غرب را در سرزمین تاریخی ایران گذاشت.
درک واقعیت های این رویداد به علت این پیچیدگی، امری سخت و دشوار است و نیازمند گذر زمان. درست به همین دلیل است که بسیاری از کسانی که همراه و هم دل با انقلاب اسلامی بوده و هستند، خود به همراهانی برای پیش آمدن این وقایع بدل شدند و هنوز هم بسیاری علی رغم سکوت، در درون با آن همراهی می کنند و از عدم پیشرفت آن چه در نظر داشتند، ناخرسند هستند. شدت این پیچیدگی از آن روی بیشتر به چشم می آید که فرد زیرکی چون «محمود احمدی نژاد» علی رغم درک برخی از ابعاد آن در مواجهه با آن دچار خطا و اشتباه می شود و به دلیل همین اشتباهات دست آویزهای تازه ای برای پیشبرد طرح به سقوط کشاندن دولت 25 میلیونی خود فراهم می آورد؛ تا تنها سکوت یک ساله باشد که این اشتباهات را تاحدی جبران کند.
آن چه اما مانعی سخت برای پیشبرد رویدادهای پیچیده 1388 بود، وجود یک رهبر هوشمند در میان جامعه ایرانی بود؛ فردی که علی رغم همه رنگارنگی و پیچیدگی آن و سوابق نیک چهره های همراه شده با آن، به خوبی آن را شناخت، با صبر و آرامش، راه های مواجهه با آن را در پیش گرفت و جریان منحرف شده اجتماعی را با کمترین تبعات ممکن به مسیر درست بازگرداند.
در میان اقدامات پیش گرفته شده این محور جامعه ایرانی، «پمپاژ مستمر آگاهی» راهبردی ممتاز و ویژه بود که در سطوح مختلف اقشار جامعه ایرانی نفوذ کرد، آن ها را از اقدامات شتاب زده و بدسرانجام بازداشت و به تدریج، به فهم نسبتا درستی از شرایط رساند.
درست از همین جهت بود که کانون های جنگ روانی با مواجه شدن با این مانع سخت، توان متمرکز شده خود را به سوی این نقطه آگاهی بخش نشانه رفتند و رهبری هوشمند ایران را مرکز هدف جنگ روانی خود قرار دادند؛ طرحی که به جریان های داخلی نیز فهمانده شد و در دستور کار جدی قرار گرفت.
در این میان اما قم و مراجع دینی مستقر در آن جایگاهی ویژه یافت و تلاش برای همراه ساختن بزرگترین و اصلی ترین مرکز دینی ایران، هرچند اندک، آغاز شد تا با به زیر سوال بردن مشروعیت دینی و کارآمدی سیاسی رهبری، این مانع سخت «طرح 88» برای پیش برد طرح های آینده از سر راه برداشته و یا تضعیف شود. با این وجود مرجعیت شیعه، که از قبل تجربه سیاسی یک صد ساله خود، به آگاهی سیاسی درخوری برای مواجهه با دسیسه های دنیای مدرن رسیده است، در مواجه با این طرح واکنشی مناسب نشان داد تا «کانون ایمانی قم» به عنوان پشتیبانی محکم برای انقلاب اسلامی و رهبری آن باقی بماند.
رویدادهای 1389 شمسی برخلاف سال پیشین خود، حکایت از گذر انقلاب اسلامی از گردنه ای سخت می کند. احیای شعارهای انقلاب اسلامی، ایران را دوباره در کانون توجه جهان قرار داده است و جهان با دقت به مواضع مقامات ایرانی در رویارویی با نظام هیولایی سلطه گوش می دهد. «میکروب های سیاسی و اجتماعی» تزریق شده به جامعه ایرانی در اثر «پمپاژ آگاهی» به تدریج نابود و ضعیف می شوند و انقلاب اسلامی با پوست اندازی دوباره، خود را برای برداشتن گام های بعدی آماده می کند؛ گام هایی که به زعم رهبر انقلاب از مسیر دانش و علم می گذرد.

با سرنگونی شاهنشاهی وابسته به جهان غرب، در بهمن 1357ش، کورسو‎های امید نظام جهانی سرمایه‎داری به کنار نشستن رهبری انقلاب بزرگ و واگذار کردن سکان اجرایی به دولت غرب‎گرا دوخته شده است. این امید اما با «انقلاب دوم» در سیزدهم آبان 1358ش، و کناره‎گیری نخست‎وزیر دولت موقت کمرنگ می‎‎شود. با وجود اين، بر مسند نشستن «ابوالحسن بنی‎صدر» راه تازه‎ای را برای مسخ انقلاب باز می‎‎کند؛ راهی که این‎بار با مقاومت جریان‎‎های انقلابی به کوچه‎‎های بن‎بست ختم مي‌شود تا بنی‎صدر که در این سال‎‎ها با جریان «سازمان مجاهدین خلق» به رهبری «مسعود رجوی» پیوند یافته است، پس از خلع شدن از مقام ریاست‎جمهوری به همراه رجوی راهی سرزمین‎‎های آزاد شود!
۱۳۶۰شمسی، ترور‎های سیاسی
با به بن‎بست رسیدن سیاسی جریان‎‎های لیبرالیستی و مارکسیستی، علی‎رغم اتحاد تاکتیکی، موج ترور‎های سیاسی، مردان پیش رو در عرصه انقلاب را هدف قرار می‎‎دهد. انقلاب که اینک در سال‎‎های آغازین یک جنگ طولانی به سر می‎‎برد، بزرگانی چون «سیدمحمد حسینی بهشتی»، «محمدعلی رجایی»، «محمدجواد باهنر» و... را از دست می‎‎دهد. با وجود اين،روح‎الله نفسی تازه در کالبد ملت می‎‎دمد تا آرامش بار دیگر در سرزمین پارسی فراگیر شود.
1377ش، ترور‎های امنیتی
آرامشی که از نفس روح‎الله در جامعه ایرانی به یادگار مانده است، با گذشت یک دهه از روی کار آمدن دولت‎‎های شبه‎مدرن به‎تدریج رنگ می‎‎بازد. در طول این دهه است که روند استحاله انقلاب با نفوذ دوباره جریان‎‎های غرب‎گرا، وارد مرحله‎ای تازه می‎‎شود و این نفوذ، لاجرم نیازمند چیدن شاخک‎‎های حساس دستگاه‎‎های امنیتی انقلاب است. این‎بار مهره‎‎های سوخته اپوزيسیون، کانون هدف ترور‎های امنیتی قرار می‎‎گیرند تا دستگاه‎‎های اطلاعاتی دولت ایران متهم شوند و از سر این اتهام تاوان سختی را بپردازند؛ تاوانی که آن‎‎ها را به سال‎‎ها ترمیم و بازسازی می‎‎کشاند.
1388ش، ترور‎های رنگی
درست یک دهه پس از ترور‎های امنیتی، با وقوع انقلاب رنگی در پایتخت مدل ترور‎های رنگی، شهروندان معترض پایتخت را هدف قرار می‎‎دهد. داستان «مقتول زیبا و قاتل ناشناس» این‎بار در تهران تکرار می‎‎شود و قربانیان خود را از میان معترضان جوانی که توسط کانون‎‎های رسانه‎ای و رهبران شبه‎انقلاب، به کف خیابان‎‎ها کشانده شده‎اند، انتخاب می‎‎کند. ترور‎های رنگی بی‎شک موتور محرکه انقلاب رنگی و کاستن ایمان به مقاومت در برابر شبه‎انقلاب است؛ هرچند به سرانجام مطلوب نمی‎‎رسد.
۱۳۸۹ش، ترور‎های علمی
انقلاب اسلامی که چند سالی است از پی تکاپوی رهبری، گام در جنبشی علمی نهاده، و از سر پیشرفت‎‎های علمی دهان ضدانقلاب را بسته، این‎بار هدف دسیسه‎‎هایی تازه است. دسیسه‎‎هایی که با الغاي یاس و تشویق به فرار مغز‎ها آغاز شده و اکنون به ربودن و قتل مغز‎های علمی سرزمین پارسی رسیده است؛ اقداماتی که تلاش می‎‎کند تا مغز‎های متفکر مقاوم و پایدار را دچار ترس و تردید کند و خیزش علمی جامعه ایرانی را به روز‎های دگری بیندازد تا شاید در این فاصله ختم انقلاب اعلام شود و سرزمین پارسی به‎عنوان آخرین و مهمترین کانون مقاومت اسلامی، به زنجیره نظام سرمایه‎داری جهانی بپیوندد.

با گذر سه دهه از رستاخیز بزرگ اسلامی، موج بیداری اسلامی جهان‎گیر شده است و رستاخیز جهانی اسلام در این سه دهه، بی‎شک مدیون بیداری ملت بزرگ پارسی است؛ بیداری‌اي که شهادت مردان پیشرو و مقاوم در آن نقشی پررنگ داشته است. درست به همین دلیل است که روح‎الله مژده بیداری بیشتر را از پس کشتن مردان انقلاب داده است.

امواج بیداری اسلامی، در همه این سال‎‎ها در مواجهه با امواج برخاسته از نظام جهانی سلطه سرزنده است و از این روست که امت اسلامی در مواجهه با گونه‎‎های پیچیده ترور، در ایالات متحده، در سرزمین استعمار پیر، در لبنان، در عراق و در همه جهان اسلام راه و هدف اصلی خود را گم نکرده است

آن روز كه پيامبر رحمت(ص)، نداي توحيد سر داد، از نخستين كساني بودند كه دورش جمع شدند، سختي‌هاي سال‌هاي دعوت را تحمل كردند و در سال‌هاي هجرت دوشادوش ساير مردان و ياوران پيامبر(ص) در جنگ‌هاي مسلمانان با كفار شركت داشتند. «طلحه ابن عبيدا...» و «زبير ابن عوام» بي ‎‎شك دو ياور هميشگي پيامبر(ص) بودند.

دو تاجر:

در سال‌هاي خلافت، اگرچه هر از گاهي در برابر خلفا، شاخ و شانه‌اي مي‌كشيدند و به رفتار و كردار آن‌ها اعتراض مي‌كردند، اما به ‎تدريج از قبل سابقه خود در اسلام و شيخوخيت، در وادي كسب ثروت گام نهادند و به سرمايه ‎داراني بدل شدند كه پرداخت خمس و زكات را توجيه زراندوزي و مال اندوزي خود مي‌دانستند.

دو مدعي:

در طي اين سال‌ها و از هنگامي كه فهميدند قرار است خلافت در ميان قبيله‌هاي قريش «دست به دست» بگردد، منتظر بودند تا شايد هماي خلافت بر دوش هركدام بنشيند و مزد سال‌هاي مجاهدت خود را از خداي بگيرند! پس خاطره‌هاي پيامبر را به فراموشي سپردند و خود مدعي خلافت مسلمين شدند.

دو بيعت ‎كننده:

 آن ‎گاه كه سيل خروشان مردم بر سر علي(ع) ريختند تا حق پايمال شده خود را در زير سايه او بازپس گيرند، ناخوشي خود را پنهان كردند و در ميان نخستين بيعت ‎كنندگان با علي(ع) قرار گرفتند، شايد اين بار از قبل قوم و خويشي با علي(ع) عهده ‎دار حکمرانی سرزميني از حكومت بزرگ اسلامي شوند. امام علي(ع) رعايت خويشاوندي آن‌ها را نكرد و ضمن واگذاری مناصب به ديگران، بيت ‎المال را به تساوي ميان عرب و عجم، ميان زن و مرد و ميان شيخ و تازه مسلمان تقسیم کرد!

 دو بيعت ‎شكن:

 پس دانستند اگر علي(ع) بر خلافت بماند، سهمي از قدرت و ثروت نخواهند برد و نوبت خلافت به آن‌ها نخواهد رسيد. از این ‎رو به اغواي «معاويه ابن ابي سفيان» بر علي شوريدند و گام در صف دشمنان او نهادند:«اينان دست اتحاد به هم داده‏اند و به خلاف من برخاسته‏اند، زيرا از حكومت من ناخشنودند... اينان طالبان دنيا هستند، زيرا بر كسى كه خداوند حكومت را بر عهده او نهاده است، رشك مى‏برند و مى‏خواهند كارها را بر مسير جاهليت گذشته اندازند.»(نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خطبه 168)

 دو بي ‎انصاف:

 پس بر علي(ع) بهتان بستند و از او حقي را طلبيدند كه خود آن را واگذاشته بودند:«هر چه كوشيدند، منكرى از من نديدند و ميان من و خود به انصاف داورى نكردند... از من حقى را مى‏طلبند كه خود آن را واگذاشته‏اند و خونى را مى‏خواهند كه خود ريخته‏اند.»(نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 22)

«آيا سابقه من در دين، نادانان را از تهمت نهادن بر من مانع نگرديد؟»(نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 74)

علي(ع) اما در برابر ادعاهاي ناحق دليل مي‌طلبد و خطاب به زبير ابن عوام چنين مي‌گويد: «اگر در ادعاى خود بر حق است، بايد دليل بياورد وگرنه، به جمع ياران من، كه از آنان دورى گزيده است بازگردد.» (نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 8)

دو كينه جو:

 علي(ع) و بسياري ديگر، از انديشه‌هاي آن دو و آن چه درباره يكديگر مي‌انديشند، خبر دارند:

 «هر يك از آن دو، فرمانروايى را براى خود اميد مى‏دارد، نه براى دوستش. اين دو ميان خود و خدا راهى نگشوده‏اند و پيوندى برقرار نكرده‏اند. هر يك كينه آن ديگر را در دل مى‏پروراند و به زودى نقاب از چهره‏هاي ‎شان برخواهند گرفت. به خدا سوگند، اگر به آن چه مى‏خواهند دست يابند، هر يك جان آن ديگر را بگيرد و تباه و نابودش سازد.»(نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 148)

 دو ويژگي:

 پس علي(ع) «عبدا... ابن عباس» را به سمت ايشان مي‌فرستد و از ويژگي‌هاي آن دو مي‌گويد:«طلحه را ملاقات مكن، كه اگر به ديدارش روى، او را چون گاوى خواهى يافت كه شاخ‌ها آخته است. او را عادت چنين است، كه مرتكب كارهاى صعب شود و پندارد كه آسان است... از زبير ديدار كن كه نرمخوى‏تر است. او را بگوى كه دايى‏زاده‏ات مى‏گويد مرا در حجاز شناختى و در عراق به جاى نياوردى؟ چه چيز تو را از آن‌چه بر تو آشكار شده بود رويگردان کرد؟» (نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 31)

حق و باطل:

آن ‎گاه خطاب به مردم، از فتنه‌اي تازه درميان مسلمانان خبر مي‌دهد. فتنه‌اي كه هر كسي از آن به سلامت بيرون نخواهد رفت:«اين پرچم را حمل نتواند كرد، مگر كسى كه بينا و شكيبا باشد و جاى حق را بشناسد.» (نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 172)

و از پيشرفت اهداف فتنه ‎گران بيم مي‌دهد:

«اگر اين انديشه را كه در سر دارند، به پايان برند، نظام كار مسلمانان از هم گسيخته گردد.» (نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 168)

و در پاسخ كساني كه او را از مواجهه با ياران و صحابه پيامبر(ص) بازمي ‎دارند، چنين مي‌گويد:«من با دو كس پيكار كنم. يكى كسى كه چيزى را ادعا كند كه حق او نباشد و ديگر كسى كه از اداى حقى كه به گردن اوست سر برتابد.» (نهج ‎البلاغه، ترجمه آيتي، خ 172)

«به خدا سوگند همانند آن كفتار نيستم، كه با آواز كوبيدن سنگ و چوب در كنامش، به خوابش كنند، تا بر در كنام رسند و صيادانش، به فريب، به دام اندازند. بلكه به پايمردى يارانى كه روى به حق دارند، روى برتافتگان از حق را فرو مى‏كوبم.» (نهج ترجمه آیتی خ 6)

اروپاي مسيحي در اين سال‌ها و به‎ويژه از پي بحران‌هاي اقتصادي چند سال گذشته، درحالي كه به‎تدريج روياهاي تشكيل اتحاديه را كمرنگ‎تر مي‌بيند، با مسئله‌اي پيچيده دست به گريبان است و آن، رشد بي‎سابقه اسلام‎گرايي و جمعيت مسلمانان در اين قاره است.

از 313م، زماني كه امپراتور «كنستانتين كبير»، آيين مسيحيت را پذيرفت و مسيحيت را طي «فرمان ميلان» به‎عنوان آيين رسمي امپراتوري اعلام كرد، كانون نشر و دعوت مسيحيت از آسياي غربي به اروپا منتقل شد و به‎تدريج از اين منطقه به اقصي نقاط جهان گسترش يافت؛ گسترشي كه مي‌رفت تا امپراتوري بزرگ پارسي را درنوردد و دامنه خود را به آسياي شرقي نيز بكشاند. اما اين دعوت اسلام بود كه توانست نه‎تنها به مانعي براي گسترش اين آيين بدل شود، بلكه آن را در آسياي غربي كنار زند و در فاصله كمي بيشتر از يك قرن از وفات پيامبر اسلام، با فتح اسپانيا، صداي سربازان مسلمان را به گوش چپ ساكنان قلب اروپا نيز برساند.

ضربه سربازان مسلمان بر پيكره اروپا آن‎چنان محكم بود كه بيش از سه قرن طول كشيد تا اروپاييان مسيحي با فرارسيدن اولين هزاره مسيحي و به تحريك «پاپ اورين دوم» با تشكيل سپاهي بزرگ به قصد فتح بيت‎المقدس رهسپار سرزمين‌هاي اسلامي شوند، اما با وجود تلاش‌هاي بسيار و نزديك دو قرن جنگ و خون‎ريزي و هفت جنگ بزرگ صليبي، نه‎تنها موفقيتي به دست نياوردند كه با شكل‎گيري امپراتوري عثماني هم «كنستانتينوپول» را در 1453م، به مسلمانان واگذار كردند و اين بار هم صداي پاي تركان مسلمان را از گوش راست خود شنيدند.

1453م، اگرچه سال نابودي امپراتوري روم شرقي و نقطه اوج‌گرفتن تركان مسلمان بود، اما نقطه آغازي بر رنسانس اروپايي و شكل‎گيري تمدن نظامي صنعتي غرب نيز بود. با آغاز رنسانس اروپايي و قدرت يافتن دول اروپايي، اولين گام ضداسلامي اروپا عليه مسلمانان با اخراج مسلمانان از اسپانيا در 1609م، با فرمان «فيليپ سوم» برداشته شد. ضعف تدريجي جهان اسلام در اين دوره و رشد ناگهاني قدرت تمدن نوپاي اروپايي در كنار افزايش ناگهاني جمعيت جهان غرب مسيحي و مسيحي شدن آفريقاي جنوبي از پي تلاش‌هاي ميسيونري مذهبي، اسلام را به حاشيه برد و مسيحيت را به آيين اول جهان بدل ساخت.

شكل‎گيري رستاخيز اسلامي در سال‌هاي پس از انقلاب اسلامي ايران، اما جهان را وارد مرحله تازه‌اي ساخته است. احساس هويت اسلامي و مفتخر بودن به آن و موج گرايش به اسلام در جهان، از نتايج اين رستاخيز است كه در كنار فروپاشي كانون خانواده غربي و منفي شدن نرخ رشد جمعيت كشورهاي اروپايي، رشد قابل توجه جمعيت مسلمان را پس از مسيحي‎سازي دوباره اروپا در 1609م، در پي داشته است، تا جهان اروپايي بر حسب تازه‎ترين آمارها، منتظر تركيب 50 درصدي مسلمان در 2050م، باشد.

درست به همين دليل است كه «ژست روشنفكرمآبانه اروپايي» و «پز آزادي و احترام به عقايد» در اين سال‌ها از سوي مقامات اروپاي مسيحي كنار گذاشته و گلوي جامعه مسلمان اروپا بار ديگر فشرده مي‌شود، تا حجاب زن و مناره مسجد مسلمانان مورد حمله قرار گيرد و سخن از اخراج مهاجران مسلمان براي مسيحي‎سازي دوباره اروپا به ميان آورده شود و به همين جهت است كه پيامبر رحمت بار ديگر مورد هجمه دروغ‎پردازي‌هاي رسانه‌اي و تاريخي قرار مي‌گيرد و متحجرين سلفي، به‎عنوان نماد و سمبل‌هاي اسلامي به تصوير كشيده مي‌شوند.

با اين همه، و علي‎رغم تلاش‌هاي افرادي چون «آنگلا مركل»، صدراعظم آلمان، كه از به پايان رسيدن عصر «چندفرهنگي» در جهان غرب سخن مي‌گويند، اسلام به بخشي از هويت اروپايي بدل شده و اين بار نه مهاجرين مسلمان كه اروپاييان مسلمان به دفاع از اسلام در سرزمين مسيحيت خواهند پرداخت تا همان‎طور كه اين روزها نغمه اسلام در دل خويشاوندان «توني بلر» نيز اثر كرده است، در هر كوي و برزن اروپايي به گوش برسد

 سینما در جمهوری اسلامی، پس از سه دهه از وقوع انقلاب اسلامی، هم­چنان هویت خود را می­جوید.
نخستین گزاره­ی هویتی که سینمای ایران در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی یافت، تبیین امام خمینی(ره) از سینما بود که «ما با سینما مخالف نیستیم، با فحشا مخالفیم.» پس سینما با فحشا مترادف نیست و این سینما نیست که اسلام با آن مخالف است، بلکه مخالفت با فحشاست. سینمای منهای فحشا، یک گزاره­ی هویتی بود که آغاز حرکت هنر هفتم، پس از انقلاب محسوب می­شود. اما سایر انگاره­های هویتی سینما کدامند؟ سیدمرتضی آوینی برای تبیین این انگاره­ها، تلاش گسترده­ای نمود، اما همه­ی آن تلاش­ها، در واقع دروازه­ی حرکت برآورد می­شد. اکنون به اعتقاد آگاهان هنری، سینمای ایران وضعیت ویژه­ای را می­گذراند؛ وضعیتی که سینمای جمهوری اسلامی باید دوره­ی هویت­یابی را به ناچار به سرانجام برساند و درد زایمان هویت را تحمل کند.

این هویت­یابی از حوزه­ی معرفت­شناسی و هستی­شناسی سینما، به عرصه­ی اجرا و مدیریت رسیده است. بررسی انتقال این هویت­شناسی از فاز فلسفی به فاز مباحث استراتژیک، در گفت­وگوی نشريه سينما رسانه با حسن عباسی رئیس مرکز بررسی­های دکترینال صورت گرفت. سینمای ایران محتاج یک طرح استراتژیک است. اما عباسی خاطرنشان می­کند که طرح استراتژیک ابتدا نیازمند داشتن دکترین است. دکترین سینمای جمهوری اسلامی را با ایشان به مصاحبه گذاردیم. البته مبحثی این چنین عمیق و پیچیده، در یک گفت­وگوی محدود نمی­گنجد، اما می­تواند فتح بابی در این حوزه باشد.

درحالی ‎که 13 مستعمره آمریکای شمالی، در چهارم ژوئیه 1776م، با صدور «اعلامیه استقلال»، تأسیس ایالات متحده آمریکا را اعلام می ‎کنند، «آدام اسمیت»، این پیامبر بریتانیایی سرمایه ‎داری مدرن، دست به ‎کار انتشار «درباره ماهیت و علل ثروت ملل» است. با وقوع همزمان این دو رویداد است که جهان مدرن وارد مرحله ‎ای تازه می ‎شود؛ مرحله ‎ای که انسان بدل به گرگ انسان دیگر می ‎شود تا در رقابتی منفعت ‎جویانه، به کسب بیشترین سهم از ثروت هستی بپردازد. با ورود به این مرحله است که به ‎تدریج سرمایه ‎‎های بزرگ شکل می ‎گیرد و از پی سرمایه ‎گذاری ‎‎های تازه، صنایعی نو خلق می ‎شود و «انقلاب صنعتی» بریتانیا، اروپا و سپس ایالات متحده را فرا می ‎گیرد.

این ‎چنین است که ایالات متحده، این سرزمین جویندگان منفعت، به «دنیای قشنگ جدید» سرمایه ‎داران بزرگ بدل می ‎شود تا کانونی برای بلعیدن سرمایه ‎‎های بزرگ جهان باشد؛ کانونی که به ‎ویژه شامه تیز یهودیان سرمایه ‎دار را به ‎زودی متوجه خود می ‎کند تا ایالات متحده را همان «اسراییل بزرگ» رویا ‎های خویش بدانند.

با ناامن شدن اروپا از پی رؤیا ‎های رایش ‎‎های ژرمن و به ‎ویژه «رایش سوم» و وقوع دو جنگ جهانی، ایالات متحده به ‎عنوان مأمنی امن برای سرمایه ‎‎های باقی ‎مانده اروپایی، تتمه سرمایه ‎‎های جهان اروپایی را می ‎بلعد تا از فردای جنگ جهانی دوم، بزرگترین کانون ثروت تاریخ جهان شکل بگیرد.

در تمامی سال ‎‎های پس از جنگ دوم، «عمو سام» با حرص و ولعی بی ‎مانند، به بلع سرمایه ‎‎های جهان مشغول است. او با ایجاد «شبکه هرمی سرمایه ‎داری جهانی»، فرآیندی تمام ‎عیار برای بلع ثروت جهان ایجاد کرده است و با نشستن بر نوک تیز این هرم، خود را امپراتور بلامنازع جهان می ‎داند. به عهده گرفتن هر نقشی خارج از شبکه هرمی عمو سام، مستحق مجازات مرگ و نابودی است و هر جوینده  منفعتی باید در شاخه ‎‎های زیردستی هرم عمو سام، به ‎دنبال منفعت بگردد تا در این میان، باج سبیل و حق سرشاخه ‎ای امپراتور نیز ناحق نشود!

با این حال، هرم عمو سام از فردای انقلاب اسلامی ایران، آهنگی ناموزون به خود گرفته و خشم صاحبان آن را برانگیخته است. از انقلاب اسلامی ایران، موجودی تازه پا به عرصه هستی گذاشته که مکتب الهام ‎بخش آن، نگاهی گرگ ‎صفتانه به انسان ‎‎های دیگر ندارد و تفسیری دیگر از منفعت و جویندگی منفعت می ‎کند. شبکه هرمی مکار و وسوسه ‎گر عمو سام اگرچه توانست برای مدتی موجود نوپای انقلاب اسلامی را مشغول توهمات دنیایی خود کند اما سماجت و پایداری آن، لرزه ‎ای تاریخی بر ساختار هیولایی این شبکه جهانی انداخته است.

این ‎چنین است که در این سال ‎ها، تلاش ‎‎های سرمایه ‎داران بزرگ جهان برای خفه کردن جمهوری اسلامی صورتی مضاعف یافته و در این راه به بهانه ‎‎های گوناگون دستاویز شده است. اما آموزه ‎‎های اسلامی، پیروزی را نتیجه صبر و پایداری در مقابله با دشمنان شیطانی دانسته است تا رهبر انقلاب اسلامی نیز پایداری ملت پارسی را خنثی ‎کننده «بیش فعالی» این سال ‎‎های صاحبان هرم اختاپوسی سرمایه ‎داری جهان بداند و رییس ‎جمهوری ایران، به محکوم کردن سلطه ‎گری صاحبان شاخه ‎‎های بالادستی هرم سرمایه ‎داری در سرزمین عمو سام بپردازد.

سخنان «محمود احمدی ‎نژاد» در ایالات متحده اگرچه با بی ‎مزگی تمام، از سوی شبه ‎روشنفکران داخلی به سخره گرفته می ‎شود اما عموما برخاسته از آموزه ‎‎های اصیل انقلاب اسلامی در مواجهه با نظام سلطه جهانی و نهراسیدن از هیمنه هیولایی نظام مدرن است؛

اولين سال هزاره جديد، 2001، روياهاي «آپوكاليپتيك»، مسيحيان يهودي شده را وارد مرحله اي تازه كرد؛ مرحله اي كه بايد مقدمات «هارمجدون»، جنگ بزرگ آخرالزمان را در آن فراهم كرد تا در جنگ بزرگ، تمامي كساني‎كه «خواسته هاي مسيح» را محترم نمي شمارند، راهي ديار عدم شوند. جنگ بزرگ آخرالزمان اما نياز به يك «خشم مقدس» دارد.

خشم مقدس:
خشم مقدس، توجيه‎گر اقدام مسيحيان يهودي شده هزاره‎گرا، عليه دشمنان تاريخي است؛ دشمني كه از پس آخرين انقلاب، از خوابي طولاني سر برداشته و پاي بر گلوي فاتحان اسراييل تاريخي و تپه هاي صهيون گذاشته و جاي پاي مسيح را ناامن كرده است. اسلام روح‎ا... چند دهه اي است كه خواب را بر سربازان تپه هاي صهيون ناخوش كرده و تا مركز شهرهاي اسراييل بزرگ نيز رسيده. پس مانعي بزرگ در مقابل خواسته هاي مسيح است و بايد در كانون خشم مقدس، گرفتار و سركوب شود.
آن‎چه اما، جگرهاي ساكنان اسراييل بزرگ را مي سوزاند و گرداب خشم را فراهم مي آورد، «قرباني» است.
قرباني:
مسيح، پيش‎تر قرباني انسان شد، پس تحقق خواسته هاي مسيح، قرباني مي طلبد؛ قربانياني كه جگرگوشه هاي اسراييل بزرگ هستند و بايد در دسيسه اي پيچيده در برابر ميليون ها چشم نظاره‎گر، سر بريده شوند. جگرگوشه هاي اسراييل بزرگ، بي‎ترديد دو قلب تپنده ايالات متحده، همان مراكز تجارت جهاني، هستند و بايد در برابر چشمان مجسمه آزادي، اين نماد اسراييل، قرباني شوند تا «انسان آزاد» سرزمين موعود، نظاره‎گر سوختن دو سرو بلندقامت خويش و جوشش خشم از «نقطه صفر» باشد.

نقطه صفر:
نقطه صفر، يك آغاز است؛ آغازي بر يك هزاره، آغازي بر يك تاريخ جديد و آغازي بر يك عصر جديد. با جوشش خشم مقدس از نقطه صفر، عصر تازه اسراييل بزرگ و اسراييل تاريخي جريان مي يابد. خشم مقدس، ساكنان دنياي آزاد را عليه نمادي تازه مي خروشاند. نماد تازه، يك خلق تازه است؛ خلقي كه سمبل خشونت، قساوت و شرارت است و قرار است جايگزين روح‎ا... شود تا اسلام نه از سيرت روح‎ا... كه از صورت وي ديده شود: بن لادن.

بن لادن:
بن لادن، اين خلق تازه، همان نسخه بدلي است كه بايد چهره اي شايسته و درخور براي گرفتار شدن در گرداب خشم مقدس داشته باشد. قساوت و خشونت او بايد غيرقابل تصور بوده و گذشته اي تاريك و مرموز داشته باشد. ديدن او بايد ساكنان دنياي آزاد را به ياد چهره اي تاريخي بيندازد؛ چهره اي كه سال ها توسط يهوديان و مسيحيان ضد اسلام از پيامبر رحمت به تصوير كشيده شده است؛ پيامبري كه به‎زعم آنان دين و آيين خود را از مسير خشونت گسترش داده و جهان يهودي و مسيحي را به عقب رانده است.
با تكميل زنجيره دسيسه، عقربه هاي ساعت، به «زمان صفر» نزديك مي شود.

زمان صفر:
زمان صفر در 11 سپتامبر 2001 فرا مي رسد. هواپيماهاي ربوده شده خود را به برج هاي دوقلوي مركز تجارت جهاني مي كوبند و مجسمه آزادي از فراز شهر نيويورك به نظاره ماجرا مي نشيند. «جورج دبليو بوش»، با سخناني آتشين سر بن لادن را طلب مي كند و جهان را به اطاعت فرامي‎خواند: «هرملتي در هرجاي دنيا بايد تصميم خود را اتخاذ كند. يا طرف ما هستيد يا طرف تروريست ها.» او سپس وعده «جنگ براي صلح»! مي دهد: «ما براي صلحي عادلانه مي جنگيم، صلحي طرفدار آزادي. ما از طريق مبارزه با تروريست ها و جباران، از اين صلح حراست مي كنيم.» و آن‎گاه پاي بر روي شريان هاي اطراف قلب تپنده جهان مي گذارد: ايران.

ايران:
بي‎ترديد سركوب ايران به‎عنوان كانون رستاخيز اسلامي، هدفي بزرگ در تحقق رؤياهاي «آپوكاليپتيك» مسيحيان يهودي شده است. هدفي كه عبور از آن، سرزمين هاي ميان نيل تا فرات را به لقمه اي راحت‎الحلقوم بدل مي سازد و تپه هاي صهيون را زير پاي سربازان اسراييل استوار مي كند. ايران به‎عنوان اصلي‎ترين «كانون شرارت» اين سال ها كانون توطئه و جنگ است.
اما بايد گفت رؤياهاي «آپوكاليپتيك» عهد قديم و جديد، همچون عصاره اين دو آيين الهي، دچار انحرافي تاريخي شده اند و دسيسه هاي شيطاني گرفتار توهمي بيمارگونه هستند.
نسخه بدلي بن لادن، اين روزها بي‎رنگ شده و اسلام ناب، چهره هاي رحمت و مهرباني خود را بار ديگر در جهان به تماشا گذاشته است. در عصر آخرالزمان، اسلام شيعي وعده بازگشت مسيح و همراهي او با مهدي (عليه السلام) را مي دهد تا روزهاي حكمراني بني‎اسراييل بر جهان پايان يابد و جهان، مأمني براي مستضعفان و ستم‎ديدگان باشد

انقلاب اسلاميايران به‎عنوان اولين انقلاب فرامدرن جهان، سه دهه توفاني را پشت سر گذاشته است. در سال به سال اين انقلاب و شايد روز به روز آن، حوادثي به‎وقوع پيوسته است كه شايد برخي از آن‎ها مي‎توانست يك ملت را به مسلخ بكشاند. جهان مدرن كه آرمان‎شهر زميني را فراروي انسان قرار داده، به‎عنوان يك سنت چند قرن گذشته همچون گرگي كه به شكار طعمه‎هاي خود مي‎پردازد، هر جنبش ضدمدرن و فرامدرن را با خشونت هرچه تمام‎تر به‎كام مرگ و نيستي فرستاده است. با وجود اين، انقلاب اسلامي نشان داده كه در برابر ماشين دجال‎صفت جهان مدرن، سخت مقاوم است. سختي انقلاب در برابر موج جنگ و تهديد، بيش از هر چيزي به پيام اصيل انقلاب مربوط است؛ پيامي كه توسط مردي پيامبرصفت، از درون ميراث معنوي هزارساله يك ملت تاريخي، به بشر سرگردان امروزي هديه شد. اصالت اين پيام آن‎چنان بود كه موجي از شعف را براي توده‎هاي مستضعف و پابرهنه جهان به‎همراه داشت. بي‎شك در تاريخ مبارزات هزاران پيامبر الهي، اين توده‎هاي مستضعف جهان بودند كه با هر پيام الهي همراه شدند و دل به آن سپردند و اين اشرافيت سركش و دنياطلب بودند كه در مقابل آن صف كشيدند. پس هر پيام اصيلي بايد با همراهي مستضعفان و مقابله دنياطلبان و سرمايه‎داران همراه باشد و هر صاحب پيامي بايد دل به حمايت توده پابرهنه و مستضعف جامعه بسپارد و از حمايت صاحبان ثروت چشم بپوشد.
انقلاب اسلامي ايران در «عصر وارونگي» مدتي است كه اين معني را وارونه ديده و دل در گرو صاحبان ثروت دوخته و بر كوس سرمايه‎داري و توسعه اقتصادي نواخته است؛ توسعه‎اي بر مبناي حركت و گردش در گرداب و چرخه نظام سرمايه‎داري مدرن. بي‎دليل نيست كه جامعه انقلابي ايران مدتي است پيام زلال و شفاف انقلاب خود را كدر و نااصيل مي‎بيند. از همين روست كه سازهاي دنيايي مدرنيسم بارديگر توسط انتلكتوئل‎هاي وطني كوك و نسخه ليبراليستي براي جامعه برزخي شده ايراني پيچيده مي‎شود تا اين جامعه بيش از پيش در برزخ آخرالزماني فرو رود و به نسخه‎اي بدلي و بي‎ارزش از جامعه مدرن تبديل شود. از اين روست كه بايد گفت، تنها راه مقاومت انقلاب، بازگشت به آن پيام اصيل است. بايد كدورت و تيرگي از اين پيام زدوده و جلا داده شود تا حاميان پابرهنه و مستضعف دوباره به حفاظت از انقلاب پاي فشارند و سرسختي انقلاب را در مبارزه با هيولاي مدرن احيا كنند.
اشرافيت نوظهور ايراني، پيونديافته با نظام سرمايه‎داري مدرن، به رهبري كساني كه مسببان اصلي و پنهان نارضايتي توده مستضعف از ناراستي انقلاب در ساليان اخير بوده‎اند، اين روزها دست به شورش زده است. اين شورش همانند همه شورش‎ها و انقلاب‎هاي مدرن با همراهي انتلكتوئل‎ها همراه است؛ انتلكتوئل‎هايي كه بازوي ايدئولوژيك و دين‎ستيز سرمايه‎داري در همه اين چند قرن گذشته بوده‎اند. علاج و درمان اين شورش، بازگشت به مسير همان پيام اصيل است و هر اقدام ديگري به‎مثابه عامل تقويت‎كننده آن عمل خواهد كرد. در اين پيام بيش از هرچيز، عدالت انساني و اجتماعي جلوه مي‎كند؛ عدالتي كه بيش از همه به علاج زخم‎هاي كهنه شده توده‎هاي بي‎سروصداي مردم بپردازد و صاحبان زر و زور و تزوير را برسرجاي خود بنشاند. زر و تزوير به‎عنوان دو منشا اصلي زور تنها با عدالت علاج مي‎شود و اليگارشي نوظهور ايراني در اين سال‎ها با به‎دست گرفتن ظاهري پرچم عدالت، به توسعه سرمايه‎داري مدرن پرداخته است. بازگشت به‎اين پيام اصيل، موج دوباره اميد را در بدنه رستاخيز اسلامي مي‎دمد و هيولاي به‎پيش آمده نظام سرمايه‎داري صهيونيستي را به‎عقب مي‎راند. انقلاب اسلامي مردم ايران بايد به‎عنوان كانون اميد مسلمانان و مستضعفان جهان سرزنده بماند و سنت كهنه ليبرال سرمايه‎داري را به تاريخ سپارد؛ سنتي كه در واپسين سال‎هاي تمدني خود، به‎صورت هر پيام تازه چنگ مي‎زند و با مسخ مفاهيم و ارزش‎ها، امر مخالف را مي‎پوساند

ليبراليسم به‎عنوان يكي از مهم‎ترين مكاتب مدرن، نقش بارزي در شكل‎گيري «دنياي قشنگ جديد» داشته است؛ مكتبي كه از آزادي مي گويد و براي آن اصالتي تمام عيار قائل مي شود. آزادي كه حتي بر دموكراسي، اين بت دنياي جديد، لگام مي زند و آن را از نزديك شدن به حريم آزادي هاي فردي پرهيز مي دهد:

1. ليبراليسم در دنياي قشنگ جديد و در دنياي مدرن و توسعه يافته، بيش از هرچيزي محبوب طبقه سرمايه‎دار و مرفه جامعه است. پول در بستر جامعه ليبرال، نقشي بي‎بديل و خداگونه افته و با آن مي توان هرچيزي و هركسي را خريد و از آن خود كرد. انسان سرمايه‎دار، زير چتر ليبراليسم مي تواند به سرمايه خود،گردشي خوش آهنگ بدهد و منافعي سرشار كسب كند. او در اين جامعه آزاد است كه مي تواند به مثابه گرگ ديگران، منافع خود را بجويد و منافع ديگران را قرباني كند.
بر مبناي ليبراليسم است كه بشر دنياي جديد به خود اجازه مي دهد هرگونه مشروبات الكلي را بنوشد، هرگونه مواد مخدر را استعمال كند، با جنس موافق و مخالف، با انسان و غيرانسان و به هر شكل ممكن و دلخواه رابطه جنسي برقرار كند، با هرپوششي و يا بدون هر پوششي در جامعه حضور يابد، پيامبران الهي را به سخره بگيرد و حتي به راهپيمايي عليه خدا دست بزند!
ليبراليسم شعار پررنگ اسراييل بزرگ است. اين شعار بيش از هرچيز در «مجسمه آزادي»، جلوه مي كند. ايالات متحده، خود را مروج ليبراليسم و حامي جهاني آن مي شمارد و اسراييل تاريخي خود را نماد آن.

2. با اين همه اما اين روزها ليبراليسم در بحران است؛ بحراني كه از درون آن برخاسته است و هر روز دامنه اي فراخ‎تر مي يابد. اقتصاد ليبرال با ركودي بي‎سابقه مواجه شده و چند جنگ متوالي، نه تنها نتوانسته آن را از مهلكه ركود خارج سازد، بلكه هزينه هاي سرسام‎آور را بر آن تحميل كرده است. نظريه «چپاول براي حيات» اين‎بار نتيجه اي معكوس داده و كابوس «ويتناميزه شدن جنگ» تكرار شده است. انديشه و فرهنگ ليبرال در مواجهه با رستاخيز اسلامي دست به گريبان تناقضي شيطان صفت شده است. درحالي كه دشنام به خدا و پيامبر، آزادي بيان تلقي مي شود هرگونه بحث درباره هولوكاست با حبس و زندان جواب داده مي شود و درحالي كه برهنگان و هم جنس‎گرايان در همه جا حضوري آزاد و باافتخار! دارند، حجاب و پوشش ديني با ممنوعيت حكومتي مواجه مي شود. مرام بحران‎زده جوامع ليبرال اين روزها حتي به جان گنبد و مناره مساجد هم افتاده و درحالي كه بهترين مكان هاي برج هاي سر به فلك كشيده مدرن، در اختيار روسپي خانه ها و كازينوها قرا مي گيرد، اين مناره ها و طنين اذان است كه روح فاسد انسان ليبرال را آزار مي دهد.

3. مرام و مسلك ليبرالي برخلاف آن چه تبليغ مي شود، امري كهنه، اما متعلق به عصر مدرن و انسان هاي مدرن است؛ عصري كه هنوز شبه روشنفكران وطني دل به آن بسته اند و طبقه مرفه ايراني به آن تشبه مي جويند. ليبراليسم آن گونه كه خود در چند قرن گذشته نشان داده، آزادي از خدا، اخلاق، معنويت و فضيلت است و لاجرم سرانجامي جز مرگ ندارد. ليبرال هاي وطني كه مدتي است سبز مي پوشند، پاي بي‎بي‎سي، اين صداي دنياي آزاد، مي نشينند و با خواندن رمان ها و ديدن فيلم هاي هاليوودي براي خود جايگاهي خردمندانه و برتر از توده هاي پابرهنه قائل شده اند، برخلاف آن چه مي پندارند همسان نسخه اصل خود، در مسير جريان عظيم رستاخيز اسلامي، سرانجامي مشابه خواهند يافت.

4.پايداري بر مسير اخلاق اسلامي و آيين جوانمردي ايراني، رمز مواجهه با مرام و مسلك ليبرالي است. خانواده به‎عنوان كانون اصلي تمدن هاي اصيل، اگرچه در اين روزها مورد هجمه مسلك ليبرالي شبكه هاي ماهواره اي چون فارسي‎وان قرار گرفته و پديده همه مانكني به امري فراگير در ميان طبقه مرفه و متوسط بدل شده، اما ريشه هاي اخلاق اسلامي و آيين جوانمردي ايراني در جامعه ايراني آن قدر از قوت و استحكام برخوردار است تا اين موج، همچون موج هاي ديگر در ساحل سرزمين پارسي، آرام گيرد و مرام و مسلك ليبرالي، تسليم مرام و مسلك ايراني اسلامي شود

«... بردريد امواج فتنه‏ها را به ‎كشتي‎هاي نجات، به راه تفاخر به نژاد و تبار مرويد و ديهيم مباهات به مال و جاه را از سر فرو نهيد...» اين‎گونه بود كه علي(ع)، دستان بيعت «ابوسفيان حرب» و «عباس ابن عبدالمطلب»، دو بزرگ و سرور قريش را كه در اعتراض به انتخاب خليفه مسلمانان از تيره اي كم مرتبت در قريش، نزد او آمده بودند، كنار زد تا به راه و رسم آخرين پيام‎آور الهي وفادار بماند. با وجود اين، سنت «برادري اسلامي» همچون بسياري ديگر، به‎تدريج جاي خود را به برتري‎طلبي عربي داد و «افتخار به ثروت» برجاي «افتخار به فقر» نشست تا درحالي كه عرصه هدايت مسلمين به «عرصه اي خشن و درشتناك» كشانده شده بود، آيين محمدي نيز همچون آيين مسيح، رنگ و بويي يهودي بگيرد.
اين‎گونه بود كه ايرانيان كه در اسلام خواسته هاي خود را يافته بودند و به ميل و رغبت خود اسلام را اختيار كردند، دريافتند كه آن‎چه از اسلام دانسته اند با آن‎چه مي شنوند و مي بينند، تفاوت بسيار دارد. پس راهي ديگر اختيار كردند و آل محمد را سرچشمه حقيقي اين دين آخرين يافتند. پس زنگارهاي برتري‎طلبي، افتخار به ثروت و سختي را با اخلاق و عرفان اسلامي زدودند تا اسلام از مسير ايران به آسياي مركزي، آسياي شرقي و شبه‎قاره نفوذ كند و فلات ايران به كانون نشر انديشه اسلامي بدل شود و تمدن اسلامي، هرچند به‎صورت ناقص شكل بگيرد. با افول تمدن اسلامي و ظهور تمدن سرمايه‎داري غرب، اتمسفر مدرن به‎تدريج بر تمامي ساحت هاي انساني سايه افكنده و نظام منفعت‎جوي سلطه بر جهان حاكم شد تا نغمه هاي مخالف در نطفه خفه شود و «جويندگان منفعت» به كسب منافع حداكثري در سيستم ماكياوليستي خود مشغول شوند.
در اين ميان، اما پيروزي انقلاب اسلامي به شكل‎گيري كانون مقاومتي تازه و قدرتمند در برابر نظام سطله منجر شد كه دامنه اقدامات آن پس از سه دهه، افزايش و پيام معنوي و انساني آن در جهان گسترش يافته است. كانون مقاومت آريايي در قلب فلات ايران كه از پتانسيلي بي‎نظير براي شكل‎دهي به عصري تازه در جهان برخوردار است، به‎همين دليل مورد توجه نظام هيولايي مدرن قرار گرفته و «كمربند سياه» ماشين نظامي صنعتي پيرامون آن ايجاد شده، تا كشورهاي پيراموني‎اش چون پاكستان، افغانستان، قرقيزستان، آذربايجان، عراق و سواحل جنوبي خليج‎فارس شاهد حضور صدها هزار نظامي تا دندان مسلح باشند.
آن‎چه شايد در طي اين سال ها در شكل‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎گيري كمربند سياه نقشي تمام‎عيار بازي كرده، احياي نسخه اسلام يهودي شده در كانون جزيره عربي و گسترش آن به مرزهاي شرقي و شمالي سرزمين پارسي است. نسخه تازه اسلام يهودي شده بر دو پاشنه «مسلماني دنياطلب» و «مسلماني خشونت‎طلب» شكل گرفته و در پيوندي مرموز و سياه با نظام سلطه براي خاموش كردن كانون مقاومت، دست به كار شده است.
تلاش هاي گسترده اسلام يهودي شده در طي ساليان اخير در قتل عام بي‎رحمانه مسلمانان و به‎ويژه شيعيان در پيرامون سرزمين پارسي و همكاري دوجانبه براي ناامن كردن آن ها جهت ايجاد زمينه هاي حضور ماشين جنگي غرب، در اين سال ها امري روشن و هويداست. ذوق‎زدگي سردمداران عربي اين جريان از كوس تحريم هاي تازه و پيش‎قدم شدن برخي از آن ها در اين تحريم و ايراد سخناني از سر كينه در اين روزها، پرده از مسائل پشت پرده بسياري در اين سال ها برمي‎دارد.
با همه اين اوصاف، پيام راستين اسلام ناب محمدي، پيامي اصيل و انساني است و بزرگي و عظمت آن بر چيرگي اتمسفر مدرن غلبه يافته و شكستن كمربند سياه به دست كانون مقاومت آريايي امري در دسترس و قريب‎الوقوع است. پيام معنويت، اخلاق و عرفان اسلامي، رمز پيروزي بر پيام بدلي اسلام يهودي شده و نظام ليبرال سرمايه‎داري غرب است و فشارها و هياهوي بيشتر پيرامون اين كانون مقاومت، پيام راستين آن را در جهان تشنه عدالت و معنويت بيشتر پراكنده مي كند.
اين‎گونه است كه رهبر هوشمند سرزمين پارسي، علي‎رغم الغاي يأس و ترس از سوي ماشين جنگ رواني غرب و شبه‎روشنفكران مرعوب داخلي، ملت تاريخي ايران را به اميد، پايداري و بيان پيام انساني خويش با صداي بلند فرامي‎خوانند و صفوف ملت را براي مواجهه اي تازه، منسجم و هماهنگ مي كنند

اینک «پایان تاریخ» است. شاید این سخن توسط عده ای به سخره گرفته شود اما کسانی که به نجواهای تاریخ گوش می سپارند، زمزمه های پایانی تاریخ را می شنوند. پایان تاریخ، زمانی است که از یک منظر، بشر به «آخرین گناه» دست زده است. آخرین گناه، بی شک بزرگترین گناه اوست و این گناه، حاصل معامله ای تاریخی در آخرین دسیسه شیطانی است. با وقوع آخرین گناه است که ساحت نفسانی، صورتی تمام می یابد و پس از آن دچار نیهیلیسمی تمام عیار می شود و بحران، زندگی انسان را فرامی گیرد.
نخستین بار «یوهان ولفگانگ فون گوته» بود که این زمزمه ها را شنید و در «فاوست» پرده از راز این معامله برداشت و از فروش روح انسان سخن گفت. بعدها «فردریش نیچه» بود که به این گناه آگاهی یافت و دیوانه وار، از مرگ خدا خبر داد و آن گاه نوبت به «مارتین هایدگر» رسید. هایدگر اما از نشستن موجود به جای وجود سخن گفت و انسان را بر لبه های پرتگاه آخرالزمانی مشاهده کرد؛ انسانی که در لبه پرتگاه نشسته و از نفس خود بتی ساخته و آن را برجای معبود گذشته خود قرار داده. انگار این شیطان بود که به او می آموخت اگر قرار است چیز دیگری غیر از خدا پرستیده شود، چه کسی بهتر و شایسته تر از انسان. پس «رنه دکارت» بتی در شمایل انسان ساخت و به پرستش او مشغول شد و دیگران نیز همانند او.
با این همه، از گوته تا هایدگر و حتی تا این اواخر متفکران تازه تر، تنها نعره های آخرالزمانی انسان جدید بود که از لایه های درونی انسان جدید شنیده شد و تنها شاید «میشل فوکو» بود که زمزمه های تازه تری شنید.
در میان «انسان های جدید»، در «دنیای قشنگ جدید»، در میان اتمسفر مدرن، در میان گرد و غبار تکنولوژی و در میان انسان هایی که علی رغم بزرگی در میان تاروپودهای هزارلایه مدرن گرفتار شده بودند و حتی در میان همه کسانی که هنوز رنگ و بوی انسان جدید را به خود نگرفته بودند، فوکو مردی را در میان یک ملت تاریخی دید که روح سرکش او بر عظمت هیولایی دنیای تازه غلبه یافته و همه تاروپودهای عصر مدرن را پاره کرده است. فوکو با این حال قادر به درک عظمت او نبود.
«سیدروح الله خمینی» در میان این همه انسان، رنگی به روشنایی خورشید و دلی به سپیدی پیامبران داشت. آقا روح الله، که سال ها ملت خداپرست ایران را در برزخ خداپرستی و خودپرستی می دید بار دیگر از خدا گفت و ملت تاریخی ایران را به تسلیم در برابر او فراخواند. آقا روح الله با روحی که بوی خدا می داد، نفسی الهی در کالبد ملت دمید و از آن امتی خداخواه ساخت تا دومین رستاخیز جهانی اسلام برپا شود.
با این وجود، آخرین دسیسه، ماهیتی هزارلایه دارد و ظاهری بسیار فریبنده؛ از بت پرستی تازه، صورتی انسانی می سازد و از نفس اماره، ظاهری مظلومانه و حق به جانب، گناه را مباح می شمارد و مباح را گناه و در لابه لای حق باطل را جای می دهد و آن را جلوه گر می سازد. آخرین دسیسه در مسخ مفاهیم و وارونه کردن آن ها هنری به غایت دارد و تمامی شیرنی دنیا را به یکباره به انسان داده است.
انقلاب اسلامی اگرچه به رهبری پیری وارسته و گذر کرده صورت گرفت اما گذر امت از میان این لایه ها هنوز در آغاز راه است و گذر از هر لایه ای، انقلابی دیگر می طلبد و هر انقلابی نیازمند عزمی تازه است. انقلاب هرچه در لایه های عمیق تر رخ دهد پیچیده تر و سخت تر است. انقلاب آخر اما سخت ترین انقلاب است؛ انقلابی است در عمیق ترین لایه های نفسانی و جدال با آخرین بت، آخرین نجات بخش و فرستاده را می طلبد.انقلاب اسلامی در آغاز راه است:

                 انقلاب زنده است، زنده باد انقلاب،زنده باد«خمینی»(ره)